وهابيت بر سر دو راهى - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٩٣ - توضيح بيشتر
عبادت» و عدم توجّه به شاخههاى ديگر توحيد، اشتباهى بزرگ و مخالف آيات قرآن است.
تمام قراين نشان مىدهد كه «وهّابيان» روى علاقهاى كه نسبت برداشت خودشان از مسأله توحيد و شرك داشتهاند، از كنار آيات ديگر قرآن كه بر خلاف برداشت آنها بوده، به سادگى گذشته و آنها را ناديده گرفتهاند، با اين كه بسيارى از آنها به ظاهر حافظ قرآن بوده، امّا متأسّفانه همواره روى همان چند آيه مورد نظرشان تكيه مىكنند، چرا كه حفظ قرآن هميشه به معنى فهم قرآن نيست!
همچنين از آيات ديگر استفاده مىشود كه جمعى از مشركان فراتر از مسأله عبادت بتها و خالقيّت، اعتقاد به «ربوبيّت» بتها يعنى تأثيرگذارى در سرنوشت خود داشتند و در يك پندار خرافى فكر مىكردند بتها به عنوان مثال نسبت به مخالفان خود، غضب مىكنند و آنها را بيچاره مىسازند و موافقان را يارى مىدهند و خوشبخت مىكنند، به عنوان مثال مشركان زمان هود مىگفتند: «إِنْ نَقُولُ إِلَّا اعْتَراكَ بَعْضُ آلِهَتِنا بِسُوءٍ قالَ إِنِّي أُشْهِدُ اللَّهَ وَ اشْهَدُوا أَنِّي بَرِيءٌ مِمَّا تُشْرِكُونَ». [١]
«ما (درباره تو) فقط مىگوييم: بعضى از خدايان ما، به تو زيان رسانده (و عقلت را ربوده) اند. (هود) گفت: من خدا را به شهادت مىطلبم، شما نيز گواه باشيد كه من بيزارم از آنچه شريك (خدا) قرار مىدهيد».
[١]. هود، آيه ٥٤.