وهابيت بر سر دو راهى - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٧٥ - تضادّى ديگر!
روز دوچرخهها را «مركب شيطان» مىشمردند و بدعت مىدانستند امروز سوار اتومبيلهاى آخرين سيستم آمريكايى و ژاپنى مىشوند و هيچ كس ايرادى بر آنها نمىگيرد.
و آنها كه يك روز خط تلفن بسيار ساده «قصر شاه سعودى» را به «پادگان لشكرش» بدعت دانستند و سيمها را پاره پاره كردند، امروز همه آنها حتّى افراد دست فروش كنار خيابان را مىبينيم كه «جَوّال» (تلفن همراه) به دست دارند!
آيا اين گردش ١٨٠ درجهاى دليل بر قرار گرفتن اين گونه افكار در سراشيبى سقوط نيست؟ و جالب اين كه حكومت آنها بىاعتنا به اين افكار واپسگرا در مسير صنعتى كردن كشور به پيش مىتازد، و غرق صنايع وابسته است.
دلايل ناكامى ابن تيميّة
آگاهان مىدانند امام مذهب وهّابى- به اعتراف خودش- بر سر سفره «ابن تيميّه» نشسته بود. ابن تيميّه نيز درباره شرك، توحيد، شفاعت و مانند آن همين افكار را داشت ولى چه شد كه او نتوانست در دمشق (مركز ظهور و فعّاليّتش) اين سفره را براى عموم بگستراند و اين خطر از شامات دفع شد، امّا شاگردش «محمّد بن عبد الوهاب» موفّق شد، راستى چرا؟