وهابيت بر سر دو راهى - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٦ - ٢- تحميل عقيده
«با اهل كتاب جز به روشى كه از همه نيكوتر است مجادله نكنيد، مگر كسانى از آنان كه ستم كردند؛ و (به آنها) بگوييد: ما به تمام آنچه از سوى خدا بر ما و شما نازل شده ايمان آوردهايم، و معبود ما و شما يكى است، و ما در برابر او تسليم هستيم».
اسلام هرگز اجازه نمىدهد كسى مخالفان خود را به عنوان «جاهلان مشرك» و «أعداء اللَّه» و «اعداء التوحيد» و مانند آن خطاب كند، خود را محور اسلام پندارد و چوب كفر و شرك را بر سر همه بكوبد، همان كارى كه اين جمعيّت در اكثر كتابهاى خود كردهاند.
مسلمانان در اصول تعليمات و اعتقادات اسلام با هم مشتركند و علماى اسلام در اصول مسائل فقهى نيز با هم متّفقند، هر چند در شاخ و برگها و شرح بعضى از اصول، برداشتهاى مختلفى دارند.
نبايد اين اختلاف نظرها سبب نزاع، درگيرى و خونريزى گردد، بلكه بايد از طريق استدلالهاى منطقى و گفتمان و حوار صحيح، افكار را به هم نزديك كرد.
وهّابىهاى متعصّب (سلفىها) به طور كامل در نقطه مخالف اين منطق عاقلانه و عادلانه اسلامى قرار دارند. آنها معتقدند بايد برداشت خود را در مسأله «شرك و توحيد» بر ديگران تحميل كرد، اگر چه از طريق تهديد به قتل و خونريزى و غارت اموال باشد كه اسنادش در كتابهاى بنيانگذار اين مذهب موجود است و جلوتر به گوشهاى از آن اشاره شد.