وهابيت بر سر دو راهى - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٠١ - د) مفهوم «شفاعت»
حافظ قرآن و عالم به معارف اسلام هستند، از بتپرستان شرابخوار آدمكش و جاهل و خونخوار و آلوده به انواع گناهان زمان جاهليّت كه هيچ چيز را قبول نداشتند، بدترند، چرا كه از پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله يا كسان ديگرى كه آنها را صالح مىدانند طلب شفاعت كردهاند، آنها مشركند و جان و مالشان مباح است!!
آيا كسى اين گونه سخنان دور از منطق را در دنياى امروز مىپذيرد؟!
بنابراين بايد قبول كرد كه عمر اين گونه افكار به پايان رسيده و به زودى به بايگانى تاريخ سپرده خواهد شد.
حال به سراغ اصل مسأله شفاعت مىرويم، تا ببينيم چه مشكلى از نظر توحيدى در اين مسأله نهفته شده كه اين همه كافر و مشرك و مهدور الدم درست كردهاند؟!
آيا شيخ الاسلام كشف تازهاى در اين مسأله كرده كه بر همه علماى اسلام در طول تاريخ جز او و جناب ابن تيميّة مخفى مانده است؟!
حقيقت اين است كه اصل مسأله شفاعت ضمن آيات فراوانى از قرآن مجيد به اثبات رسيده و به اجماع علماى اسلام از مسلّمات است، حتّى وهّابىها نيز منكر اصل شفاعت نيستند و با صراحت به آن معترفند.
نكته ديگر، عدم امكان شفاعت شفيعان، بدون اذن خدا نيز از مسلّمات است، زيرا در بيش از پنج آيه از قرآن به اين موضوع تصريح