احكام پزشكى - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٧ - ٥ نگاه

سؤال ٨١- بيمارى كه به ناراحتيهاى روانى شديدى دچار است، جهت معالجه به پزشك مراجعه مى‌نمايد. پزشك احتمال خوب شدن وى را منحصراً در عمل جرّاحى مى‌داند، ولى در صورت عمل كردن احتمال مى‌دهد حيات مغزى اين بيمار از بين رود، و براى هميشه فلج شود، آيا در اين صورت طبيب مى‌تواند دست به عمل جراحى بزند؟

جواب: اگر وضع بيمارى روانى او و همچنين در صد احتمال نجات با جرّاحى در حدّى است كه عقلا چنين اقدامى را معقول و منطقى مى‌دانند شرعاً اشكالى ندارد. در ضمن بايد شخص نامبرده (اگر قدرت تشخيص دارد) يا ولىّ او (در صورت عدم قدرت تشخيص بيمار) با اين كار موافقت كند.

٥. نگاه‌

سؤال ٨٢- گاه براى انجام عمل جرّاحى يك گروه ده نفره لازم است، كه همگى در همه مراحل آماده‌سازى بيمار، از تعويض لباس تا انجام امور ديگر حاضرند، و هم زمان هركس كار مربوط به خود را انجام مى‌دهد. آيا تعويض لباس در مقابل ديدگان گروه جايز است؟

جواب: تنها در مورد ضرورت جايز است.

سؤال ٨٣- در مراكز بيمارستانى، يا مطب، يا راديولوژى، يا سونوگرافى، كه بعضاً بيمار بايد بخشى يا همه بدن خود را عريان نمايد، رفت و آمد پرسنل امرى عادّى است، و معمولًا چشمشان به بدن نامحرم مى‌افتد. آيا اين رفت و آمدها، كه گاه ضرورى و گاه ربطى به بيمار ندارد، جايز است؟

جواب: جز در موارد ضرورت جايز نيست.

سؤال ٨٤- بيمار در مواردى، براى راديولوژى، بايد عريان شود. اين كار، گاه در مقابل غير هم جنس اتّفاق مى‌افتد، مثل موارد اورژانسى كه هم جنس حضور