احكام پزشكى - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٦ - ٤ احكام مختلف معالجه و درمان

علّت ترس يا هر دليل ديگرى درد و رنج را تحمّل نموده، ولى تن به عمل نمى‌دهند؛ همراهان بيمار نيز حاضر به اين كار نيستند. اين در حالى است كه پزشك مى‌داند در صورتى كه عمل انجام نشود بيمار به زودى خواهد مُرد، يا دچار عوارضى خواهد شد كه تا پايان عمر زمين‌گير مى‌شود. با اين فرض، آيا پزشك مى‌تواند دست به عمل جرّاحى بزند؟ اگر على‌رغم مخالفت بيمار، كسان وى چنين اجازه‌اى دهند، تكليف طبيب چيست؟

جواب: در صورتى كه جرّاحى سبب طول عمر شود، مريض مى‌تواند به خاطر عوارض ناخوشايند جرّاحى، از آن صرف نظر كند؛ ولى اگر بدون جرّاحى، بيمار در معرض مرگ باشد، طبيب يا كسان مريض مجازند اقدام به جرّاحى كنند، هرچند بيمار راضى نباشد.

سؤال ٧٨- آيا پزشك معالج موظّف است عوارض يا ضايعات احتمالى ناشى از عمل جرّاحى را براى بيمار تشريح كند؟

جواب: در صورتى كه عوارض مهمّى باشد بايد به بيمار بگويد، در غير اين صورت لازم نيست.

سؤال ٧٩- گاه به هنگام ختنه كردن در اتاق عمل، دست و پاى بيمار را مى‌بندند، يا در مواجهه با فرياد شديد بچّه او را مى‌زنند، يا دهانش را مى‌گيرند.

در حالى كه با عمل بيهوشى به راحتى مى‌توان آنها را ختنه نمود. در اين موارد چه بايد كرد؟

جواب: بايد از طريقى كه مشكلات آن كمتر است استفاده كرد، و اين منوط به تشخيص اهل خبره است.

سؤال ٨٠- در صورتى كه پزشك بيمارى را تشخيص ندهد، آيا با احتمال ضعيف مى‌تواند دارو تجويز كند؟ در حالى كه با ارجاع به پزشك حاذق‌تر احتمال درمان بيشتر است و از هدر رفتن پول بيمار نيز جلوگيرى مى‌گردد؟

جواب: در صورت عدم تشخيص، لازم است او را به ديگرى ارجاع دهد.