احكام پزشكى - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٥ - ٤ احكام مختلف معالجه و درمان

اگر بيمار خودش با علم به اين عوارض راضى بشود مانعى ندارد.

سؤال ٧٥- در بعضى از بيماريها، مثل برخى عفونتهاى نه چندان مهم، پزشك جهت تسريع بهبودى بيمار، يا اطمينان از اينكه داروى تجويزى وى بسيار قوى است و در مورد خيلى از عفونتها مى‌تواند مؤثّر باشد، يا به خاطر اينكه از هزينه درمان بيمار و مراجعات مكرّر وى بكاهد، اقدام به تجويز داروهايى مى‌كند كه ضررهاى آن كاملًا شديد، و به اثبات رسيده است، و اين در حالى است كه شايد بتوان از طريق داروهاى ديگر، كه ضرر بسيار كمترى دارد، ولى ممكن است با عدم اطمينان كامل و هزينه زيادتر همراه باشد بيمار را معالجه نمود. با چنين فرضى، بهترين كار چيست؟ انتخاب راه سريع و پرخطر، يا راه كم خطر و احياناً دير اثر؟

جواب: انتخاب راه دوم لازم است.

سؤال ٧٦- مطمئنيم كه يك بيمارى، بيمار را به زودى خواهد كشت. از طرفى مى‌دانيم كه با يك عمل درمانى، مثل جرّاحى، ممكن است بيمار بهبودى نسبى و احتمالى پيدا كند، يا حتّى زودتر از موعد از دنيا برد، وظيفه ما در چنين حالتى چيست؟ اگر با اين كار به تسريع مرگ بيمار كمك كنيم، مديون نيستيم؟ اگر اقدام به درمان نكنيم مسئول نيستيم؟ با توجّه به اينكه گاهى نتيجه كار كاملًا نامشخّص است.

جواب: اگر احتمال بهبودى، احتمال قابل توجّهى است بايد اقدام كرد (البتّه با جلب رضايت بيمار). و اگر احتمال ضعيف است و احتمال خطر نيز وجود دارد اقدام نكنيد.

٤. احكام مختلف معالجه و درمان‌

سؤال ٧٧- برخى از بيماران عاقل و بالغ، كه نيازمند عمل جرّاحى هستند، به‌