احكام پزشكى - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٥٥ - ١ خسارات ناشى از داروها
عوارضى دارند، ولى اگر ضرر مهمّى داشته باشد تجويز آن جايز نيست، مگر در صورت ضرورت شديد، و با كسب رضايت بيمار يا ولىّ او.
سؤال ٣٩٠- در صورتى كه داروها كاملًا مؤثّر به هر علّتى در دسترس نباشند، آيا پزشك مىتواند داروهايى كه احتمال مىدهد مؤثّر باشد تجويز كند؟ در صورت عدم موفقيّت، آيا پزشك در قبال عوارض احتمالى اين داروها، يا هزينه بيهودهاى كه بر بيمار تحميل شده مسئول و مديون است؟
جواب: اگر راه منحصر به استفاده از آن داروها باشد اشكالى ندارد، ولى بايد بيمار را در جريان بگذارد و رضايت وى را جلب كند.
سؤال ٣٩١- با توجّه به گستردگى بسيار زياد علوم پزشكى، كه واقعاً امكان فراگيرى و به خاطر سپردن تمام بيماريها، و همه داروهايى كه روى انواع بيماريها مؤثّرند، و نيز تشخيص عوارض آنها وجود ندارد. اگر پزشك به خاطر فراموشى بنا به حدس خود، در موارد اورژانس جهت نجات جان و يا تسكين آلام بيمار، سهواً اقدام به تجويز دارويى غير مؤثّر نموده، و بيمار را متحمّل هزينه بيهوده و يا عوارض جانبى كند، (در صورتى كه امكان ارجاع به متخصّص ديگرى هم نباشد) آيا پزشك ضامن است؟
جواب: از جواب مسأله بالا معلوم شد.
سؤال ٣٩٢- در برخى بيماريها، مانند فشار خون بالا، به علّت عوامل ناشناخته ايجادكننده آن، بر اساس روش معمول كه اجراى آن طبق علوم روز ضرورى است، يك يا چند دارو به كار برده مىشود. و در صورت عدم تأثير، از داروهاى ديگر استفاده مىشود. با توجّه به اينكه اين داروها از يك طرف در تمام افراد مؤثر نيست. يعنى ممكن است نسبت به شخصى درمانهاى اوّليّه، و نسبت شخص ديگرى درمانهاى آخر مؤثّر باشد. و از سوى ديگر، هر يك از داروها