احكام پزشكى - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٩ - ٣ احكام لمس و تماس بدنى

وجود نخواهد داشت، يا اينكه اگر وجود داشته باشد شرايط آموزش مهيا نخواهد شد؛ در هر دو صورت فوت اين فرصت موجب نقصان سطح علمى او خواهد شد، يا اينكه يادگيرى بهتر را از دست مى‌دهد.

جواب: در صورتى كه نگاه كردن مقدّمه انحصارى براى تكميل علم طب جهت نجات جان مسلمانان بوده باشد، به مقدار ضرورت جايز است.

ب) همان فرض بالا، در صورتى كه انسان بداند عدم اطلاع و مهارت كافى به كوتاهى و قصور در درمان بيماران خواهد انجاميد.

جواب: در موارد ضرورت اشكالى ندارد.

سؤال ١٨- آيا نگاه مستقيم به عورت بيمار، براى يادگيرى مسأله مهمّ پزشكى، يا درمان جايز است؟ با فرض اينكه در حال حاضر در محيطهاى آموزشى از طريق نگاه مستقيم به عورت بيمار آموزش داده مى‌شود و شرايط و مقدّمات نگاه غير مستقيم فراهم نشده است.

جواب: اگر راهى جز نگاه مستقيم نداشته باشد به مقدار ضرورت جايز است.

٣. احكام لمس و تماس بدنى‌

سؤال ١٩- لمس و تماس دست دانشجوى پزشكى با بدن بيمار غير همجنس، به هنگام گرفتن نبض، معاينه و معالجه كه از نظر استاد جهت آموزش الزامى است، چه حكمى دارد؟

جواب: تنها در موارد ضرورت جايز است. و اگر امكان داشته باشد از روى لباس انجام گيرد مقدّم است.

سؤال ٢٠- در دانشگاههاى كشورهاى غربى، هنگام برخورد با اساتيد غير همجنس، دانشجويان ناگزير از دست دادن هستند، و اگر آن را ترك كنند حمل بر اسائه ادب دانشجويان مسلمان مى‌شود. وظيفه شرعى دانشجويان چيست؟

جواب: وظيفه شرعى آنان دست ندادن است. و بايد اين فرهنگ اسلامى را