احكام پزشكى - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٢٦ - ١١ مراجعه به پزشك غير همجنس
گروه دوم كه اصطلاحاً به آنها (اگوسينتانيك) مىگويند، اين افراد داراى تمايلات همجنسگرايانه هستند، امّا از داشتن چنين تمايلاتى ناراحت نيستند، و آن را با درون خود موافق و مطابق مىبينند، و نسبت به جنس مخالف احساس كششى ندارند، بلكه بعضاً از جنس مخالف بيزار و متنفّرند. علم روانپزشكى جديد براى اين دسته درمانى نيافته است، اين نوع بيماران چنانچه جبراً ازدواج كنند با همسر خود دچار مشكلات جنسى و عاطفى خود مىشوند، و معمولًا حاصل ازدواجشان طلاق و جدايى است (چنان كه مشاهده گرديده است).
البتّه از نظر پزشكى ثابت گرديده است كه سه عامل مهم در ايجاد حالت همجنسگرايى در گروه دوّم نقش دارد كه عبارتند از: الف) ژنتيك ب) هورمونهاى بدن مادر در طى دوران باردارى ج) نحوه تربيت فرد در كودكى و تأثير پدر و مادر در اين دوران. توصيه روانپزشكى نوين به افراد گروه دوّم اين است كه رابطه جنسى خود را با يك فرد همجنس برقرار كنند، و از اقدام به ازدواج با غير همجنس خوددارى نمايند. زيرا كراراً مشاهده گرديده كه اين افراد قادر به تحمّل جنس مخالف نبوده، و ازدواج آنها به طلاق مىانجامد. نظر حضرت عالى در مورد درمان گروه دوم چيست؟
جواب: از نظر موازين شرع اسلام نمىتوان به اين گروه اجازه برقرار ساختن رابطه با جنس موافق هر چند در مراحل سطحى و ابتدايى داد و آن را يك ضرورت شمرد، بلكه بايد از طرق مختلف مخصوصاً عواطف مذهبى كه بسيار قوى و مؤثر است، روى آنان كار كرد تا مشكلشان حل شود. و هرگز نبايد تسليم توصيههاى بعضى از روانپزشكان شد كه مىخواهند كار را بر خودشان آسان و بر ديگران مشكل كنند، بلكه بايد پزشكان مؤمن بكوشند و طرق درمان معقول و مشروع را بيان كنند.