احكام پزشكى - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٦٩ - ١٣ ضمانت افراد عادى كه طبابت مىكنند

از طريق رسانه‌هاى گروهى و طرقِ ديگرِ اعلانِ همگانى، اعلام شود كه پزشكان نهايت سعى و كوشش و دقّت خود را براى درمان بيماران به كار مى‌گيرند، ولى با توجّه به جهات مختلف، اعمّ از كمبودهاى علم پزشكى و وسايل شناخت بيماريها، و اختلاف وضع جسمى و روحى بيماران، و خطاهاى احتمالى كه در طبيعت هر انسانى نهفته است، ممكن است عوارضى پيش آيد، پزشكان در برابر آن مسئول نيستند؛ و مراجعه به پزشك به معناى قبول اين رفع مسئوليّت است.

البتّه در برابر عوارضى كه بر اثر سهل‌انگارى و تقصير حاصل شود، مسئوليّت آنها به قوّت خود باقى است. اين اعلان ممكن است به صورت تابلويى در تمام مطب‌ها و بيمارستانها نيز نصب شود، به طورى كه به همه مراجعين تفهيم گردد، و در مورد جرّاحيهاى مهم برائت خصوصى نيز گرفته شود.

سؤال ٤٣٢- اگر كشفيّات جديد خيلى ديرتر از زمان كشف به اطلاع پزشك برسد، و قبل از اطّلاع به همان روشهاى قبلى عمل شود، آيا پزشك در قبال عوارض يا هزينه‌هاى بيهوده روشهاى بى‌فايده مسئول است؟

جواب: مانند جواب مسأله سابق است.

سؤال ٤٣٣- اگر به خاطر عدم وجود امكانات كافى اطلاع‌رسانى، اطلاعات جديد به پزشك نرسد و وى هيچ‌گاه مطلع نگردد، مسئوليّت بى‌فايده بودن روشهاى قبلى بر عهده كيست؟

جواب: مانند جواب مسأله ٤٣١ است.

سؤال ٤٣٤- در مواردى كه براى معالجه بيمار بايد اذن گرفت تا ضمان متوجّه طبيب نشود، بفرماييد:

١. آيا اذن از ولىّ طفل مميّز كافى است، يا بايد از طفل هم اذن گرفته شود؟

٢. به هنگام عمل جرّاحى بر روى بيمار بيهوش، از كدام يك از كسان بيمار