عناية النساء بالحديث النبوى ، ابوعبيدة مشهور بن حسن آل سلمان ، بيروت : دار ابن حزم ، ١٤١٤م ، ١٦٠ ص ، وزيرى . مسئله علم آموزى زنان و رشد معنوى آنان ، در تاريخ اسلام فراز و فرودهايى داشته است . جدا از علل و عوامل اجتماعى و عادات و رسوم قومى ، ديدگاه هاى دينى يا برداشت هايى كه به نام دين در اين باره مطرح بوده ، تأثير فراوان در اين امر داشته است . روشن است اگر فضاى فرهنگى جامعه اين باشد كه زنان از آموختن منع گردند «و در مجلس علم ، زنان را از مخالطت با مردان و استماع مواعظ باز دارد» [١] و يا اين كه فضاى فرهنگى به گونه اى ديگر باشد ، نتايج ديگرى رقم مى خورد . جدا از نصوص برجاى مانده ، بررسى تاريخ گذشته و نشان دادن سهم زنان در علم آموزى و نشر علم در شاخه هاى مختلف ، مى تواند از يك سو ، بسترى براى داورى نسبت به برخورد جوامع اسلامى با زن باشد و از سوى ديگر ، آشنا شدن با جايگاه برجسته زنان بويژه در شرايط دشوار فرهنگى ، در الگوسازى و خودباورى زن مسلمان امروز بسى سودمند است . همانگونه كه سبب مى شود پاره اى از كلى گويى هاى بى ثمر در نفى و اثبات علم آموزى زنان ، كنار نهاده شود . در حوزه حديث و روايت و نقش زنان در آن ، آثار ارزشمندى عرضه شده است ؛ چون : محدّثات شيعه ؛ جهود المرأة فى رواية الحديث فى القرن الثامن الهجرى و... . يكى از اين آثار ، كتاب عناية النساء بالحديث النبوىّ (صفحات مضيئة من حياة المحدّثات حتى

[١] عتبة الكتبة ، ص ٨٣ .