١ . امّ محمّد ، سيده ، دختر موسى بن عثمان مارانى (م ٦٩٥ ق) . وى ، از ابن ابى يسر جمال الدين بن مالك ، زهير بن عمر اوزاعى و گروهى ديگر ، اجازه روايت دارد . [٢] ذهبى ، درباره اش مى گويد : كنت اتلهف على لقيها و رحلت إلى مصر ، علمى أنها باقية ، فدخلت فوجدتها قد ماتت من عشرة ايام ؛ [٣] مشتاق بودم او را ببينم ، و به مصر رفتم و گمان داشتم كه او زنده است وقتى وارد مصر شدم دريافتم كه ده روز قبل از دنيا رفته است . ٢ . امّ الفضل ، كريمه ، دختر عبد الوهاب بن على بن خضر (م ٦٤١ ق) . منذرى ، گويد : وى ، بسيار حديث نقل مى كرد و گفته شده شصت و اندى سال ، حديث مى گفت . او را در بيت لهيا در بيرون دمشق ، ملاقات كردم و از او سماع نمودم . وى ، در سال ٥٩٥ ق ، به من اجازه روايت داد . [٤] ٣ . خديجه ، دختر ابوطاهر احمد بن محمّد بن احمد سلفى اصفهانى (م٦٢٣ق) . وى ، به منذرى ، اجازه حديث داده است . [٥] ٤ . امّ عبد الرحمن ، سيدة الكتبة ، دختر ابوالبقاء يحيى بن على بن حسن همدانى (م ٦١١ ق) . وى ، به منذرى ، اجازه روايت داد . [٦] ٥ . امّ حياء حفصه ، دختر احمد بن محمّد بن منصور ثابت (م ٦١٢ ق) . وى ، به منذرى ، اجازه روايت داد . [٧]

[١] همان ، ص ٤٢٩ ، ش ١١٨٥ .[٢] عناية النساء بالحديث النبوى ، ص ٤٥ .[٣] عناية النساء بالحديث النبوى ، ص ٤٥ .[٤] همان ، ص ٤٠ .[٥] همان جا .[٦] همان ، ص ٤١ .[٧] همان جا .