٢٥٠.امام باقر عليه السلام : هر گاه به قصد اين كه بنشينى ، وارد مسجد شدى ، جز پاكيزه ، وارد مشو . و هنگامى كه وارد شدى ، رو به قبله بِايست . سپس خدا را بخوان و از او بخواه . و زمان وارد شدن ، سلام كن و خدا را سپاس گو و بر پيامبر صلى الله عليه و آله درود بفرست .

٢٥١.مصباح الشريعة ـ در آنچه به امام صادق عليه السلام هنگامى كه به در مسجد رسيدى ، بدان كه تو آهنگِ در خانه بزرگْ پادشاهى را كرده اى كه بر فرش او ، جز پاكيزه شدگان گام نمى زنند و براى همنشينى با او ، جز آنان كه رفتارشان ، گفتارشان را تصديق مى كند ، رخصت داده نمى شوند . از قدم گذاردن به عرصه خدمت گزارى به پادشاه ، ترسان باش ، همان گونه كه از خودِ پادشاه ترسانى ؛ چه اين كه اگر غفلت كنى ، در معرض خطر بزرگى خواهى بود . و بدان كه او مى تواند ، به عدل يا به فضل ، هر آن گونه كه بخواهد ، با تو رفتار نمايد . پس اگر از سرِ رحمت و فزون بخشى خود با تو سر كند ، فرمانبَرى ناچيز تو را مى پذيرد و در برابرش به تو پاداشى بس بزرگ ، عطا مى كند ، و اگر در رفتارى عادلانه با تو ، فراخور استحقاق خود ، از تو راستى و اخلاص بخواهد ، در پس پرده پذيرش ، تو را وا مى نهد و اطاعتت را مردود مى سازد ، كه او هر چه بخواهد ، مى تواند انجام دهد . به ناتوانى و كوتاهى و تقصير و نيز به فقر خود در پيشگاه او ، اعتراف كن ؛ زيرا تو به بندگى او و اُنس يافتن با وى ، روى آورده اى . رازهايت را به حضورش عرضه كن و بدان كه پنهان و آشكارِ هيچ يك از بندگان ، بر او پوشيده نيست . همچون نيازمندترينِ بندگانش ، در حضور او باش و خود را از هر دلْ مشغولى اى كه پرده اى ميان تو و پروردگارت باشد ، تهى ساز ؛ زيرا او جز پاك ترين و خالص ترين را نمى پذيرد . و بنگر كه نام تو از كدام دفتر بيرون مى آيد . پس اگر از شيرينىِ مناجات با او و لذّت گفتگو با وى ، چيزى چشيدى و از جام رحمت و كرامت هايش ـ كه از نيكو روى كردن و اجابت كردنش سرچشمه مى گيرد ـ ، شربتى نوشيدى ، براى خدمت گزارى به او شايستگى يافته اى . پس داخل شو كه رخصت و امان يافته اى ، و در غيرِ حالت ياد شده ، همچون ناگزير بيچاره نااميد كه مرگش فرا رسيده ، همان جا درنگ كن ، كه اگر خداى عز و جل دريابد كه تو از سرِ راستى به او پناه آورده اى ، به ديده مهربانى و رحمت و لطف به تو خواهد نگريست و در راه آنچه دوست مى دارد و مى پسندد ، موفّقت خواهد كرد ؛ زيرا او ارجمندى است كه ارج نهادن به بندگانى را كه درماندگان پيشگاهش و دل سوختگان درگاهش در راه جلب خشنودى اويند ، دوست دارد . خداى متعال مى فرمايد : «يا كيست كه به درمانده ، آن گاه كه وى را مى خواند ، پاسخ دهد؟» .