١٦٦.كتاب العظمة ـ به نقل از ابن عبّاس ـ : پيامبر خدا ، در حالى كه ما حلقه حلقه در مسجد نشسته بوديم ، بر ما وارد شد و فرمود : «به چه كارى مشغوليد؟» . گفتيم : در خورشيد و چگونگى طلوع و غروب آن مى انديشيم . فرمود : «آفرين بر شما! اين گونه باشيد . در آفريده ، انديشه كنيد و در باره [ حقيقت و ذات ] آفريننده ، نينديشيد كه خداوند عز و جل ، هر چيزى را براى آنچه خواسته ، آفريده است» .

١٦٧.سنن أبى داوود ـ به نقل از عقبة بن عامر جُهنَى ـ : پيامبر خدا ، نزد ما كه در صُفّه [١] نشسته بوديم ، آمد و فرمود : «كدام يك از شما دوست دارد كه به منطقه بُطحان يا عقيق برود و دو ماده شتر بزرگِ كوهان سفيد به دست آورد ، بدون آن كه خداى عز و جل را نافرمانى كند يا پيوندِ خويشاوندى را قطع نمايد؟» . گفتند : همه ما ، اى پيامبر خدا ! پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود : «هر يك از شما اگر هر روز به مسجد بيايد و دو آيه از كتاب خداى عز و جل ياد بگيرد ، برايش از دو ماده شتر ، بهتر است ، و اگر سه آيه ياد بگيرد ، از سه شتر ، و به هر اندازه كه ياد بگيرد ، از همان تعداد شتر ، بهتر است» .

١٦٨.الكافى ـ به نقل از سعيد بن مسيّب ـ : امام زين العابدين عليه السلام ، هر جمعه ، مردم را در مسجد پيامبر خدا موعظه مى كرد و به زهد در دنيا ، فرا مى خوانْد و به كارهاى آخرت ، تشويق مى نمود . شنوندگان نيز آن را به خاطر مى سپردند و مى نوشتند .

[١] صُفّه ، به جايى در مسجد پيامبر صلى الله عليه و آله گفته مى شد كه محلّ زندگى موقّت فقيران مدينه بوده كه در پىِ مهاجرت به اين شهر ، توان فراهم كردن مسكن و امكانات زندگى براى خود را نداشتند . اين مكان ، به دستور پيامبر خدا ايجاد شده بود .