١٢٢.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : براى مسجدها ميخ هايى است [١] كه فرشتگان ، همنشين آنهايند . هر گاه غايب شوند ، آنان را مى جويند و اگر بيمار شوند ، به عيادتشان مى روند و اگر نيازى داشته باشند ، يارى شان مى كنند .

١٢٣.امام على عليه السلام ـ در بيان حديث معراج پيامبر خداى متعال فرمود : « ...اى احمد! چنين نيست كه هر كس بگويد : خدا را دوست دارم ، مرا دوست داشته باشد تا آن كه . . . مسجد را خانه [ى خود] بگُزيند» .

١٢٤.امام على عليه السلام : خوشا به حال آنان كه به آخرت گرويده اند و از دنيا روى گردان اند! آنها كسانى هستند كه مسجدهاى خدا را فرش ، خاكش را بستر ، آبش را وسيله پاكيزگى ، قرآن را جامه زيرين و دعا را جامه رويين [ ـِ خويش] ساخته اند و به شيوه عيسى عليه السلام دنيا را پذيرفته اند .

١٢٥.امام زين العابدين عليه السلام : موسى بن عمران عليه السلام گفت : پروردگارا! اهل تو كه در روزى كه سايه اى جز سايه تو نيست ، آنان را زير سايه خود مى برى ، كيان اند ؟ خداوند به او وحى كرد : « كسانى كه پاكْ دل و خاكسارند . . . آنها كه چونان مأوا گُزيدن عقاب ها در آشيانه هايشان ، مساجد مرا كاشانه [ى خود] برمى گزينند .

[١] سيّد رضى ، در باره اين حديث مى گويد : عبارت ياد شده ، استعاره است . گويى پيامبر صلى الله عليه و آله كسانى را كه ملازم مسجدند ، به ميخ هاى كوبيده شده در مسجد ، تشبيه كرده است و اين ، از تمثيل هاى شگفت آورى است كه در جاى دقيق خود به كار رفته و به خوبى ، هدف را نشانه گرفته است . البته در باره كسى كه همدم و ملازم مسجد است ، دو واژه «ميخ مسجد» و «كبوتر مسجد» به كار مى رود ، ليكن تعبير كردن به ميخ ، بليغ تر است ؛ زيرا كبوتر پرواز مى كند و جا به جا مى شود ، ليكن ميخ ، همواره پا بر جاست .