٨١.امام على عليه السلام : مسجد ، از ويرانى خود نزد پروردگارش زبان به شكايت مى گشايد و از ديدن آباد كننده اش كه مدّتى از او دور بوده و اكنون باز گشته ، شاد مى شود ، همان گونه كه هر يك از شما از رسيدن كسى كه از او دور بوده ، شادمان مى گردد.

٨٢.امام على عليه السلام : نشستن در مسجد نزد من ، از نشستن در بهشت ، نيكوتر است ؛ زيرا در بهشت ، خشنودى من فراهم است و در مسجد ، خشنودى پروردگار من .

٨٣.امام على عليه السلام : نشستن در مسجد ، پس از سپيده دم تا برآمدن آفتاب براى پرداختن به ياد خداى سبحان ، بيش از جستجوى روزى در همه سوى زمين ، مايه گشايش روزى است .

٨٤.امام على عليه السلام : { هرگز كسى كه مساجد را آباد مى سازد و در آنها با ركوع و سجود ، } { شب را به سر مى آورد ، با كسى كه به گونه اى ستيزه جويانه باز مى گردد } { و خود را از گَرد و غبار مسجد ، دور نگه مى دارد ، برابر نيست . }

٨٥.امام حسن عليه السلام : اهل مسجد ، ديدار كنندگان خدايند و بر ديدار شونده است كه به ديدار كننده اش هديه بدهد .

٨٦.امام حسن عليه السلام : سه كس در همسايگى خداى متعال اند : كسى كه تنها براى خدا وارد مسجد شود ، كه چنين كسى تا زمان بازگشت ، ميهمان خداى متعال است ؛ و كسى كه فقط براى خدا به ديدار برادر مسلمانش برود ، كه چنين فردى تا وقت بازگشت از نزد او ، از ديدار كنندگان خداى متعال است ؛ و كسى كه تنها براى خدا ره سپار حج يا عمره شود ، كه چنين فردى تا زمان بازگشت نزد خانواده اش ، از باريافتگان نزد خداوند است .