فرهنگ نامه مسجد - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ١٦٧
٨ / ١٨
آب دهان انداختن در مسجد
٢٧٩.امام على عليه السلام : پيامبر صلى الله عليه و آله ، از . . . آب دهان انداختن در مساجد ، نهى فرمود .
٢٨٠.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : خوب و بد كارهاى امّتم بر من عرضه شد . در ميان كارهاى نيك امّت ، برطرف كردن موانع آزار دهنده از گذرگاه ها را يافتم ، و در ميان كارهاى بدشان ، آب دهان انداختن در مسجد را ، بدون آن كه دفن گردد .
٢٨١.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : آب دهان انداختن در مسجد ، كارى خطاست و كفّاره آن ، از بين بردن [اثر] آن است .
٢٨٢.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هر گاه كسى در مسجد ، آب دهان بيندازد ، بايد [اثر] آن را از بين ببرد ، مبادا به بدن يا لباس كسى برخورد كند و او را بيازارد .
٢٨٣.مسند ابن حنبل ـ به نقل از عبداللّه بن عمر ـ : پيامبر خدا، در مسجد نماز گزارد و در سمت قبله،آب دهانى را [بر زمين] مشاهده كرد. چون نمازش به پايان رسيد، فرمود : «هر يك از شما كه به نماز مى ايستد ، با پرودگارش مناجات مى كند و خداوند ـ تبارك و تعالى ـ روى خود را به سوى وى مى كند . پس هيچ يك از شما به سوى قبله و يا جانب راست آن ، آب دهان نيندازد» . آن گاه ، تكّه چوبى خواست و آب دهان را با آن زُدود . نيز مايع خوش بويى خواست و با آن ، آن جا را شستشو داد .