ايمان و آثار سازنده آن - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١٥٥ - بى تفاوت ها و بى بهرگان از احساس

گروهى با اين دسته به مبارزه برخاسته و آنان را اندرز مى دادند كه يك چنين كار با شكار مستقيم فرقى ندارد، و از آن ها مى خواستند كه دست از اين كار زشت بردارند. در اين لحظه «بى تفاوت ها» به اين افراد اعتراض كرده و مى گفتند با آنها چه كار داريد؟ آنان را به حال خود واگذار نماييد.

دسته اوّل كه در خود احساس مسئوليت مى كردند معتقد بودند كه يكى از وظايف افراد با ايمان اين است كه در زندگى براى هدايت گمراهان بكوشند. به اعتراض آنان چنين پاسخ مى دادند: «ما در پيشگاه پروردگار شما مسئوليم و تا آن جا كه احتمال تأثير دهيم بايد در اين راه گام برداريم».[١]

از ديدگاه امام صادق(عليه السلام) مسلمان واقعى آن كسى است كه كمك به وضع ديگران و اصلاح و ترميم حال آنان، جزو برنامه روزانه او باشد، و اگر به فكر ديگران نباشد و در خود هيچ نوع مسئوليت نسبت به مسلمانان احساس نكند، نمى توان او را مسلمان ناميد.[٢]

و يا اگر ناله انسانى را بشنود و كمك به او نكند و به نداى استغاثه او پاسخ نگويد نمى توان چنين فردى را مسلمان ناميد.[٣]