ايمان و آثار سازنده آن - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٥٩ - ٣ راه يابى جانداران

٣. زنبور عسل اين حشره شهدنوش با فعاليت خستگى ناپذير از لحظه اى كه سر از تخم درآورده و براى پرواز در بيرون «كندو» پر و بال پيدا مى كند با هوش مرموزى به سوى گل ها و درخت ها پرواز مى كند، و شيره هاى آنها را به طرز خاصى مى مكد و براى بشر لذيذترين شهد را مى سازد. لانه سازى اين حشره از عجايب خلقت و شاهكار آفرينش است. لانه آن به صورت مسدس و آن چنان منظم و مرتب است كه فواصل هر يك از خانه هاى آن با ديگرى، به اندازه يك ميكرون (١/١٠٠٠ميلى متر) تفاوت ندارد.

به طور مسلم اين هدايت تكوينى كه در قرآن كريم از آن به لفظ «وحى» نام مى برد بى علت نبوده و حتماً به يك مبدئى مرتبط مى باشد. قرآن مجيد درباره اين حشره چنين مى گويد:

(وَأَوْحى رَبُّكَ إِلَى النَّحْلِ اَنِ اتَّخِذِى مِنَ الْجِبالِ بُيُوتاً وَمِنَ الشَّجَرِ وَمِمّا يَعْرِشُون)*ثُمَّ كُلى مِنْ كُلِّ الثَّمَراتِ فَاسْلُكى سُبُلَ رَبِّكِ ذُللاً يَخْرُجُ مِنْ بُطُونِها شَرابٌ مُخْتَلِفٌ أَلْوانُهُ فِيهِ شَفاءٌ لِلنّاس إِنَّ فِى ذلِكَ لآيةً لِقَوم يَتَفَكَّرُون).[١]

«خدا به زنبور عسل الهام كرد كه از كوه ها و درختان و نقاط بلند، لانه بگير، و از ميوه هاى شيرين، تغذيه كن، و راه پروردگارت را به نرمى بپيما آن گاه از درون او شربت شيرين به رنگ هاى مختلف