ايمان و آثار سازنده آن - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٣٣ - ٣ حس مذهبى مولود عوامل مادّى نيست

هدف هاى بشر، و عظمت و جلالى كه در ماوراء امور و پديده ها در طبيعت تظاهر مى نمايد، را حس مى كند.[١]

انسان سرگرم به لذايد و غافل از خدا، بسان كودك بازى گوشى است كه سرگرم بازى مى شود و از پدر و يا مادر مهربان خود كه در همه كانون وجود او جاى دارند، غفلت مىورزد، امّا همين كه اتفاق بدى براى او رخ مى دهد، فوراً به ياد آنها افتاده و از آنها استمداد مى جويد.

وقتى كه بشر زندگى بسيار مرفهى پيدا كرد اشتغالات روزانه او را از توجه به عالم ديگر باز مى دارد، ولى ناگاه با بروز حادثه اى كه مى خواهد آهنگ يك نواخت زندگى را قطع كند، و خود را برابر آن عاجز و ناتوان مى يابد ـ در اين لحظه ـ واكنشى در روح او پديد مى آيد، كه او را به جهانى برتر و نيرويى عظيم توجه مى دهد. از اين نظر هنگام هجوم بلا، موقع طوفانى بودن دريا، احتمال سقوط هواپيما و يا لحظه يأس و نوميدى از بهبودى، تمام افراد بشر اعم از الهى و مادى، به ياد خدا افتاده و از آن مقام عظيم استمداد مى طلبند، تو گويى فشار و رنج و بلا، زنگار قلوب را پاك كرده و حس خداجويى در حالى كه به وسيله رنج و درد صيقلى شده است در دل آنها بيدار مى شود.