ايمان و آثار سازنده آن - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١٧٠ - ٦ انضباط و نظم پذيرى

را براى صيانت زن و فرزند خود، ترك كنيم. در حالى كه هدف آنان فرار از جنگ بود.

قرآن اين حقيقت را در اين آيه يادآور مى شود:

(وَإِذْ قالَتْ طائِفَةٌ مِنْهُمْ يا أَهْلَ يَثْرِبَ لا مُقامَ لَكُمْ فَارْجِعُوا وَيستاذِنُ فَريقٌ مِنُِهُمُ النَّبِى يَقُولُونَ إِنَّ بُيُوتنا عَورَة وَما هِىَ بِعَورَة إِنْ يُريدُونَ إِلاّ فِراراً).[١]

«و نيز به خاطر آوريد زمانى را كه گروهى از آنها گفتند: اى اهل يثرب ـ اى مردم مدينه ـ اينجا جاى توقف شما نيست. به خانه هاى خود بازگرديد و گروهى از آنان از پيامبر اجازه مى خواستند و مى گفتند: خانه هاى ما بى حفاظ است در حالى كه بى حفاظ نبود، آنها فقط مى خواست از جنگ فرار كنند».

اين شيوه افراد منافق و مؤمن نماست كه در مواضع حساس فرمانده و رهبر را ترك گفته و در فكر خويش مى باشند، در حالى كه گروه با ايمان تا آخرين قطره خون در ميدان نبرد با شرك و نفاق استقامت ورزيده و اگر هم ضرورتى پيش مى آيد كه به طور موقت مرخصى بگيرد، رهبر را از جريان خود، آگاه مى سازد و با اذن او به طور موقت و در حد ضرورت ميدان نبرد را ترك مى كند.

آيه مباركه در آغاز بحث، به اين نوع انضباط اشاره مى كند و