ايمان و آثار سازنده آن - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١٦٣ - مردگان زنده نما

هجوم انواع ميكروب ها قرار مى گيرد كه اگر گلبول هاى داخل بدن به دفاع از آن برنخيزند، حيات فردى به خطر افتاده و پس از مدتى در آستانه مرگ قرار مى گيرد.

روى اين مقياس، ملتى را مى توان ملت زنده خواند كه از نشانه هاى بارز حيات برخوردار باشد، ملت سست و مرده، گروهى كه حاضر نيستند با زبان خويش و فعاليت هاى صحيح خردپسندانه، در اصلاح اجتماع خود بكوشند و انواع ميكروب هاى اخلاقى و مفاسد اجتماعى را از طريق زبان و از طريق پند و اندرز، از طريق اجراى قوانين از بين ببرند. راستى بايد چنين ملت را ملت مرده زنده نما خواند.

اينجاست كه ارزش گفتار حكيمانه پيشواى پرهيزكاران امير مؤمنان براى ما روشن مى شود كه او در ضمن سخن كوتاه خود جمعيتى را كه حاضر نيست; تذكرات صحيح به افراد آلوده دهد، و در باطن از كارهاى زشت مجرمان تنفر جويد «مردگان زنده نما» خوانده و مى فرمايد: «فهو ميت الأحياء».[١]

در حكومت هاى مترقى امروز جهان كه سيستم حكومت آنها حكومت مردم بر مردم است اين سنخ نظارت جنبه طبيعى دارد، زيرا سرچشمه قدرت خود مردم است. نمايندگان مجلسين نمايندگان مردم