اخلاق پزشكى - یوسفیان، نعمت الله - الصفحة ٧٦

درس پانزدهم: آسيب‌شناسى اخلاق پزشكى (٢)
٦. پول‌مدارى‌ مداواى بيمار، وظيفه‌اى انسانى و اخلاقى محسوب مى‌شود و اگر با نيت خالص و قصد خدمت به همنوع انجام گيرد، بسيار ارزشمند است و افزون بر پاداش اخروى، سعادت و بهروزى دنيوى را در پى دارد. چنين كار ارزنده‌اى نبايد به اغراض مادى آلوده گردد و از مرز انصاف و دريافت دستمزد عادلانه بگذرد و جنبه تجارى يا خداى نكرده سركيسه كردن بيماران بگيرد.
پول‌مدارى و زياده‌طلبى، لغزشگاهى خطرناك است كه هيچ‌گاه با انسانيت و سعادت آدمى سازگارى ندارد و فرايند بهداشت و درمان را مختل مى‌سازد. از اين‌رو، شايسته است پزشكان در گرفتن دستمزد از بيماران، انصاف داشته باشند، از بيمار دزدى «١» اجتناب ورزند. تبانى با بيمارستان، آزمايشگاه‌ها، شركتهاى دارويى و صاحبان داروخانه‌ها يا گرفتن رشوه از افراد براى اظهار نظر پزشكى از مصاديق دنيا پرستى است.
امير مؤمنان (ع) مى‌فرمايد:
تِسْعَةُ اشْياءَ مِنْ تِسْعَةِ انْفُسٍ هُنَّ مِنْهُمْ اقْبَحُ مِنْ غَيْرِهِمْ: ... وَالزَّمانَةُ مِنَ الْاطِبَّاءِ «٢» زشتى نُه چيز از نه گروه بيشتر از ديگران است: [از آن جمله است:] رشوه از پزشكان.
٧. تجويز درمان حرام‌ پيامبر اكرم (ص) فرمود:
انَّ اللَّهَ انْزَلَ الدَّاءَ وَالدَّواءَ وَجَعَلَ لِكُلِّ داءٍ دَواءً فَتَداوُوا وَلا تَتَداوُوا بِحَرامٍ «٣» همانا خداوند درد و دارو را [با هم‌] فرو فرستاده و هر دردى دارويى دارد و شما به درمان‌