اخلاق پزشكى - یوسفیان، نعمت الله - الصفحة ٧٤

لا تُداوِ احَداً حَتَّى تَعْرِفَ داءَهُ «١» تا درد كسى را تشخيص نداده‌اى به مداوايش نپرداز.
اگر پزشك بدون داشتن تخصص لازم اقدام به درمان بيمار كند، باعث مى‌شود بيمارى شديدتر و چه بسا مزمن يا غيرقابل درمان شود و بيمار از نظر مادى ضرر ببيند.
٤. بى‌تقوايى‌ نهايت تلاش كادر پزشكى، سلامت جسمى بيماران است. حال اگر از چنين كارى روح پزشك و پرستار و بهيار آسيب ببيند، يك معادله معكوس و زيانبار شكل مى‌گيرد كه هيچ خردى آن را نمى‌پذيرد. پس بايد كوشيد تا انجام وظيفه نسبت به بندگان خدا با نافرمانى خدا انجام نگيرد.
پزشك و پرستار بايد همواره به ياد داشته باشند كه به عنوان امين مردم شناخته شده‌اند. از اين‌رو، شايسته است نسبت به درمان بيمار سهل‌انگارى نكنند، كرامت انسانى و حريم شرعى بيمار را مراعات كنند، احترام جسم و آبروى او را نگه دارند، حكم شرعى را هنگام درمان- طبق نظر مرجع تقليد خود- مراعات كنند، مسائل اخلاقى، مانند: چشم‌پاكى، حسن خلق، وفا به وعده، انصاف، صداقت و نوع‌دوستى را رعايت كنند.
٥. دروغ‌ دروغ‌گويى آسيبى جدّى براى فرد و جامعه است و در روابط صحيح اجتماعى اختلال ايجاد مى‌كند. دروغ از هر كسى سر بزند زشت است؛ اما كسى توقع شنيدن دروغ از پزشكان را ندارد.
امير مؤمنان (ع) مى‌فرمايد:
ما اقْبَحَ الْكِذْبَ بِذَوِى الْفَضْلِ «٢» چقدر زشت است دروغِ صاحبان فضيلت! دروغ علاوه بر كيفر اخروى، بر انديشه و كردار دروغگو نيز تأثير منفى دارد و موقعيت اجتماعى او را نيز خدشه‌دار مى‌كند.
دروغ گفتن به بيمار، مسئولان بهداشت و درمان و بيمارستان، نوشتن نسخه و گواهى پزشكى غير واقعى از مواردى است كه افزون بر ممنوعيت اخلاقى و حرمت شرعى، به شأن و