اخلاق پزشكى - یوسفیان، نعمت الله - الصفحة ٥٤

برخوردهاى غير اخلاقى تحقير كند، امام على (ع) مى‌فرمايد:
لا تُحَقِّروا ضُعَفاءَ اخْوانِكُمْ، فَانَّهُ مَنِ احْتَقَرَ مُؤْمِناً لَمْ يَجْمَعِ اللَّهُ بَينَهُما فِى الْجَنَّةِ الّا انْ يَتُوبَ «١» برادران تهيدست خود را تحقير نكنيد؛ زيرا هر كس مؤمنى را حقير شمارد، خداوند بزرگ ميان آن دو در بهشت جمع نكند، مگر اين‌كه توبه كند.
امام رضا (ع) مى‌فرمايد:
مَنْ لَقِىَ فَقيراً مُسْلِماً فَسَلَّمَ عَلَيْهِ خِلافَ سَلامِهِ عَلَى الْغَنِىِّ، لَقِىَ اللَّهَ يَوْمَ الْقِيامَةِ وَهُوَ عَلَيْهِ غَضْبانُ «٢» هر كس با مسلمانى تهيدست روبه‌رو شود و به او سلامى متفاوت با سلام به ثروتمند كند، روز قيامت خداوند را در حالى ملاقات مى‌كند كه از او در خشم است.
پزشكان نه تنها وظيفه دارند ميان بيماران دارا و ندار فرقى نگذارند، بلكه موظفند همه بيماران خود را- از هر قوم و قبيله و نژادى- به يك چشم بنگرند و در درمان و ارائه خدمات به بيماران، برابرى را رعايت كنند.
ب. سرعت در درمان: پزشك مؤمن و با وجدان، هنگام مراجعه بيمار به او، بدون فوت وقت، به درمان او مى‌پردازد. او رسيدگى به بيماران و درمان آنان را از مصاديق كار خير مى‌داند كه قرآن كريم در آيه «فَاسْتَبِقُوا الْخَيْراتِ ...» «٣» (بقره: ١٤٨) به آن فرمان داده است و آيه «اولئِكَ يُسارِعُونَ فِى الْخَيراتِ وَهُمْ لَها سابِقُونَ» «٤» (مؤمنون: ٦١) شتاب كنندگان به آن را ستوده است.
رسول خدا (ص) مى‌فرمايد:
انَّ اللَّهَ يُحِبُّ مِنَ الْخَيْرِ ما يُعَجَّلُ «٥» خداوند كار نيكى را كه در آن شتاب شود، دوست مى‌دارد.
پزشك حق ندارد به علت پرداخت نشدن ويزيت يا كم بودن اجرت، بيمار را با درد و رنجى كه دارد، رها سازد و او را مداوا نكند؛ چون او در برابر بيمار مسئوليت دارد. تسريع در درمان، واجبى اخلاقى و انسانى است كه با عواطف و سجاياى انسانى آميختگى كامل دارد.
ج. اهتمام به تشخيص بيمارى: از ديگر جلوه‌هاى وجدان پزشكى، اهميت دادن به تشخيص‌