اخلاق پزشكى - یوسفیان، نعمت الله - الصفحة ٢٩
امام على (ع) با تبيين رابطه مشفقانه پزشك با بيمار، ديگران را به چنين رابطهاى در ميان خودشان سفارش مىكند:
كُنْ كَالطَّبيبِ الرَّفيقِ [الشَّفيقِ] الَّذى يَدَعُ الدَّواءَ بِحَيْثُ يَنْفَعُ «١» همچون طبيبى رفيق [مهربان] باش؛ همان طبيبى كه بيمارش را با دوايى سودمند معالجه مىكند.
رابطه محبتآميز پزشك با بيمار در اميدبخشى و بهبودى بيمار تأثيرى نيكو دارد. امام خمينى قدس سره مىفرمايد:
چيزى كه بسيار اهميت دارد و براى پزشكان و پرستان و آنهايى كه تماس با مريضها و بيمارها و مجروحها دارند، اين است كه روح عطوفت در آنها باشد ... اين نكته را بايد در نظر داشته باشند كه عطوفت به آنها و اميد دادن به آنها و وعده سلامت به اذن اللَّه براى آنها، كمك مىكند به صحت آنها. «٢» نيز به پزشكان و پرستاران مىفرمايد:
بايد مثل پدرى كه فرزندش را معالجه مىكند و مادرى كه اولادش را پرستارى مىكند، شما مريضها را مثل اولاد خودتان، مثل فرزندان خودتان بدانيد و آنها را با مهر و محبت پذيرايى كنيد و آنها را پرستارى كنيد. «٣» ٣. خيرخواهى: از ديگر بايستههاى اخلاق پزشكى در ارتباط با بيماران، «نُصح» است. نُصح يعنى خيرخواهى و مصلحتانديشى صادقانه و واقعبينانه نسبت به ديگران؛ در برابر غشّ و خدعه كه به معناى بدخواهى، فريب و خيانت است. راغب اصفهانى مىگويد:
نصيحت، انتخاب كردار يا گفتارى است كه به صلاح رفيق و دوست انسان باشد. «٤» رسول خدا (ص) مىفرمايد:
يَجِبُ لِلْمُؤْمِنِ عَلَى الْمُؤْمِنِ النَّصيحَةُ لَهُ فِى الْمَشْهَدِ وَالْمَغيبِ «٥» بر مؤمن واجب است كه در حضور و غياب، خيرخواه مؤمن ديگر باشد.
تقواى پزشكى ايجاب مىكند كه پزشك در صرف وقت براى تشخيص بيمارى، تجويز دارو و