اخلاق پزشكى - یوسفیان، نعمت الله - الصفحة ٤٠
خود را زياد نشمرد.
دانشجوى پزشكى حتى پس از اشتغال به كار طبابت بايد دانشجو باشد و از دانشافزايى دست بر ندارد؛ چنانكه رسول خدا (ص) مىفرمايد:
خرد آدمى كامل نگردد، مگر آنكه ده خصلت در او فراهم آيد، [يكى از آن خصلتها اين است كه:] تا زنده است از دانشجويى خسته و دلزده نشود. «١» ٦. مهارت افزايى همّت استاد بايد اين باشد كه با اصول و روشهاى علمى روز و پيشرفته، تخصص لازم را به شاگردانش منتقل سازد. دانشجويان نيز بايد بكوشند با تمرين و تكرار و به كارگيرى دانستههاى خويش، روز به روز بر مهارت خود بيفزايند.
مهارت، عبارت است از: استادى، زبردستى و توانايى انجام دادن كارى به نحو شايسته، با استفاده از آگاهى و تجربه. «٢» ضرورت مهارت در هر حرفهاى، به ويژه در پزشكى كه با جان مردم سروكار دارد، بر كسى پوشيده نيست. پزشكى مىتواند خادم مردم باشد و توفيق خدمت را فراهم سازد كه مهارت و توانمندى لازم را در حرفه خود داشته باشد. بهترين پزشك كسى است كه در كارش علاوه بر امين بودن براى مردم، توانمند و زبردست باشد. قرآن كريم از قول دخترِ حضرت شعيب (ع) نقل مىكند كه درباره به كارگيرى حضرت موسى (ع) به پدرش عرض كرد:
[ ٢٦ ])
پدر، او را استخدام كن؛ چون بهترين كسى است كه استخدام مىكنى: هم نيرومند [و هم] در خور اعتماد است.
شايد بتوان از آيه شريفه استفاده كرد كه قوه اخلاق پزشكى ٤٥ فضايل اخلاقى در پژوهش ص : ٤٤ ، بر مهارت و تخصص دلالت كند. بر اين پايه، مىتوان گفت در آموزش پزشكى نيز بايد بر رشد و پرورش اين دو ويژگى در دانشجويان اين رشته برنامهريزى شود.
امام صادق (ع) مىفرمايد:
كُلُّ ذى صَناعَةٍ مُضْطَرٌّ الى ثَلاثَةِ خِصالٍ يَجْتَلِبُ بِهَا الْمَكْسَبَ وَهُوَ: انْ يَكونَ حاذِقاً بِعَمَلِهِ، مُؤَدِّياً