اخلاق پزشكى - یوسفیان، نعمت الله - الصفحة ٧٣
پزشك در برابر جان و سلامتى بيماران مسئول است. حرفه پزشكى و سوگندى كه پزشك در آغاز كار خورده او را موظف مىكند بدون درنگ به نجات بيماران بپردازد، هيچگونه سستى و بىتفاوتى از سوى پزشكان، پسنديده و پذيرفته نيست؛ چه بسا يك دقيقه تأخير جان بيمار را به خطر بيندازد. كوتاهى پزشك در رسيدگى به بيمار، در دنيا و آخرت گريبان او را مىگيرد.
٢. تندخويى خداوند متعال به رسول اكرم (ص) مىفرمايد:
... وَلَوْ كُنْتُ فَظّاً غَليظَ الْقَلْبِ لَانْفَضُّوا مِنْ حَوْلِكَ (آل عمران: ١٥٩)
اگر تندخو و سخت دل بودى (مردم) از گرد تو پراكنده مىشدند.
امير مؤمنان (ع) مىفرمايد:
سُوءُ الْخُلْقِ يُوحِشُ الْقَريبَ وَيُنَفِّرُ الْبَعيدَ «١» بد اخلاقى، [افراد] نزديك را مىرماند و دور را منزجر مىسازد [و فرارى مىدهد].
نيز مىفرمايد:
مَنْ لَمْ يُحْسِنْ خُلْقَهُ لَمْ يَنْتَفِعْ بِهِ قَرينُهُ «٢» هر كه اخلاقش را نيكو نگرداند، همراهش، از او بهره نمىبرد.
بدرفتارى و تندخويى پزشك با بيماران، گذشته از آثارى كه در روايت ذكر شد مشكلى بر مشكلات بيمار مىافزايد. از اين رو، پزشك، پرستار و ديگر دستاندركارانِ درمانِ بيمار، حتى اگر اندوهگين باشند. نبايد اندوه را به بيمار و همراهان وى منتقل كنند؛ چون آنان خود از درد و رنج بيمارى در عذاب هستند.
بنابراين، كادر پزشكى بايد به شدت از تندخويى و بدرفتارى با بيماران دورى جويند و حتى اگر بيمار در شرايط ويژهاى قرار داشته باشد، بايد كارى كنند كه با ابتلا به آفات اخلاقى و رفتارى، ارتباطشان با بيمار دچار آسيب و اختلاف نگردد.
٣. نداشتن تخصص كافى پيامبر اكرم (ص) به طبيبى به نام «شَمَرْدَل» فرمود: