اخلاق پزشكى - یوسفیان، نعمت الله - الصفحة ٦٥

شما برود، با اميد باشد. اين طور نباشد كه به او گفته شود تو خوب نمى‌شوى. همين در زود مردن او و در طولانى شدن مرض او كمك مى‌كند و با دل افسرده از اين دنيا مى‌رود. لكن اگر به او اميد داديد، محبت كرديد، نوازش كرديد، خدمت صادقه كرديد، با روى خوش خدمت كرديد به اين مريضها كه افسرده‌اند اكثراً، اگر اين‌طور باشد، بر فرض اين‌كه از دنيا هم برود، با يك روح اميدوار و شيرين از اين دنيا مى‌رود و اين براى شما ارزشمند است. «١» راههاى اميدوار كردن بيمار برخى از راههاى اميد آفرينى در بيماران عبارت است از:
١. توجه دادن به معنويت‌ بهترين راه اميد آفرينى در بيمار، توجه دادن بيمار به معنويت، توكل و اعتماد به خدا، ذكر، دعا و توسل به اهل بيت (ع) است؛ چون طبيب واقعى، خداوند است و درمان هيچ دردى براى او دشوار نيست و چه بسا دردهاى بى‌درمان كه با دعا و توسل شفا يافته است. پزشك مى‌تواند با ايجاد فضايى معنوى، روح نياز به خداوند را در بيمار قوت بخشيده، بذر اميد در دل او بكارد.
امام كاظم (ع) مى‌فرمايد:
لِكُلِّ داءٍ دُعاءٌ فَاذا الْهِمَ الْمَريضُ الدَّعاءَ فَقَدْ اذِنَ اللَّهُ فى‌ شِفائِهِ «٢» براى هر دردى دعايى است كه هرگاه آن دعا به بيمار الهام شود، خداوند به شفاى او اذن مى‌دهد.
٢. كوچك جلوه دادن بيمارى‌ پزشك مى‌تواند با كوچك شمردن بيمارى، به بي اخلاق پزشكى ٧٠ ١٣. ديگر ويژگيها ص : ٧٠ مار اميد دهد و به بهبودى‌اش كمك كند.
رسول خدا (ص) هرگاه با بيمارى روبه‌رو مى‌شد، مى‌فرمود:
لا بَأْسَ عَلَيْكَ طَهُورٌ انْ شاءَ اللَّهُ «٣» نگران نباش! [چيزى نيست‌] ان‌شاء اللَّه سبب پاك شدن تو [از گناهان‌] است.
٣. توجه دادن به آثار معنوى بيمارى‌ پزشك مى‌تواند با بر شمردن آثار معنوى بيمارى، نور اميد و خشنودى در دل بيمار بيفروزد