اخلاق پزشكى - یوسفیان، نعمت الله - الصفحة ٦٣

هر كس رازى را كه به او [امانت‌] سپرده شده، فاش سازد، به طور قطع خيانت كرده است.
فلسفه اصلى رازدارى پزشك، جلب اعتماد بيمار است تا بيمار بتواند با آرامش خاطر، اسرار خود را براى معالجه شدن در اختيار پزشك معالج قرار دهد و بيمارى‌اش را درمان كند تا به اين وسيله بتواند بهبودى خود را به دست آورد.
فاش‌سازى اين‌گونه اسرار براى پزشك جايز نيست، مگر در جايى كه قانون به او اجازه چنين‌كارى را داده باشد. در غير اين‌صورت، اگر پزشكى تخلف كرد و اسرار بيمار را فاش ساخت، بيمار حق شكايت از او را به مراجع قضايى و نظام پزشكى دارد. در ماده ٦٤٨ قانون مجازات اسلامى آمده است:
اطبا، جراحان، ماماها، داروسازان و كليه كسانى كه به مناسبت شغل يا حرفه خود محرم اسرار مى‌شوند، هرگاه در غير از مواردى كه بر حسب قانون ملزم مى‌باشند، اسرار مردم را افشا كنند، سه ماه و يك روز تا يكسال حبس و به يك ميليون و پانصد هزار تا شش ميليون ريال جزاى نقدى محكوم خواهند شد. «١» ١٠. اميدوارى و اميدبخشى‌ يكى ديگر از ويژگيهاى اخلاقى كه موجب توانمندى پزشك نسبت به درمان بيماران مى‌شود، عبارت است از: اميدوار بودنِ خود و اميدوار ساختن بيماران به بهبودى.
الف. اميدوارى پزشك: اميد از بزرگ‌ترين نعمتهاى الهى است كه اگر اين نعمت- به ويژه هنگام معالجه بيماريهاى صعب العلاج- از پزشك گرفته شود، جنب و جوش از او سلب مى‌گردد و رخوت و سستى او را از انجام وظيفه باز مى‌دارد. رسول اكرم (ص) مى‌فرمايد:
اميد و آرزو براى امت من رحمت است. اگر اميد نبود هيچ مادرى فرزندش را شير نمى‌داد و هيچ كس درختى نمى‌كاشت. «٢» پزشكان بايد با توكل به خدا و به كارگيرى همه توان خود، به درمان مريض بپردازند و به كمك و شفاى خداوند اميدوار باشند. امام على (ع) مى‌فرمايد:
مَنْ بَذَلَ جُهْدَ طاقَتِهِ بَلَغَ كُنْهَ ارادِتِهِ «٣»