اخلاق پزشكى - یوسفیان، نعمت الله - الصفحة ٥٦

درخواست كند. بديهى است كه صداقت بيمار در بيان مشكلاتش و عدم كتمان هر مطلبى در مورد بيمارى‌اش، مى‌تواند كمكى بزرگ به پزشك و در نهايت به خود وى كند. «١» ٢. دقت در معاينه: پزشك؛ بعد از خوب گوش دادن به حرفهاى بيمار، بايد با حوصله بسيار، او را معاينه كند. اين عمل بايد با دقت و ظرافت خاص و به طور كامل انجام گيرد.
د. رعايت ضرورت در تجويز دارو: با توجه به اين‌كه مصرف دارو در غير حال ضرورت، براى سلامتى انسان ضرر دارد، شايسته است پزشك پس از معاينه بيمار، اگر تشخيص داد بيمارى جزئى است و نيازى به دارو ندارد، دارو تجويز نكند و در صورت نياز به دارو، بيش از اندازه لازم دارو تجويز نكند. «٢» ه. بيان منافع داروها: پيغمبر اكرم (ص) و امامان معصوم (ع) منافع داروهاى تجويزى را براى مراجعان ذكر مى‌كردند. «٣» اين‌كار، جلوه‌اى ديگر از وجدان پزشكى است و در جلب اعتماد بيمار نسبت به پزشك بسيار مؤثر است. پزشك بايد لا اقل به طور مختصر درباره داروى تجويز شده و منافع يا ضررهاى جانبى آن براى بيمار توضيح دهد.
و: ارجاع بيمار به متخصص: پزشك برخوردار از وجدان پزشكى در مورد بيماريهايى كه تخصص ندارد، به ناتوانى خود اعتراف مى‌كند و در اين‌گونه موارد، بيمار را به پزشك متخصص ارجاع مى‌دهد؛ چون وارد شدن پزشك در حوزه‌اى كه تخصص ندارد و اظهار نظر كردن در آن، سبب گمراه ساختن و چه بسا هلاكت بيمار مى‌شود. امام على (ع) مى‌فرمايد:
مَنْ تَرَكَ قَوْلَ «لا ادْرى‌» اصيبَتْ مَقاتِلُهُ «٤» هر كه از گفتن «نمى‌دانم» لب فرو بندد، به گردابهاى نابودى فرو افتد.