اخلاق پزشكى - یوسفیان، نعمت الله - الصفحة ٤٤
ما بايد باورمان شود كه چيزى هستيم. اگر اعتقاد پيدا كرديم كه مىتوانيم هر كارى را انجام دهيم، توانا مىشويم. شما هم اعتقاد پيدا كنيد كه مىتوانيد. «١» ٣. گسترش روحيه تحقيق پارسايانه پژوهش در دنيا، با پارسايى شكل گرفته است. مزدخواهى، هرگز كارهاى پژوهشى را به جايى نرسانده است.
مقام معظم رهبرى مىفرمايد:
بايد روح تحقيق پارسايانه بىعوض را تزريق كنيم تا براى تحقيق، دنبال پاداش نباشند؛ چون اصلًا تحقيق، پاداش واقعى ندارد. مثلًا اگر آدم بخواهد به پاستور به خاطر كشف ميكروب پول بدهد، به نظرتان چهقدر بايد بدهد؟ آيا اصلًا مىشود براى او پولى معين كرد؟ آيا قابل مقايسه است؟ بنابراين، امثال پاستور هم هيچ وقت براى پول تحقيق نكردند. اگر براى پول تحقيق مىكردند، حقيقتاً به اين جا نمىرسيدند. اروپاييها اين حس را داشتند؛ كما اينكه دانشمندان قديمى ما هم همينطور بودند. شما ببينيد، امثال محمد بن زكرياى رازى- آن عالم آنچنانى- در فقر و تنگدستى مىميرند؛ ولى ماها تا يك كار مىكنيم، فوراً مىگوييم پولش چقدر شد؟! معلوم است كه به جايى نمىرسد! «٢» نيز مىفرمايد:
طالب علم، يك پارسايى طبيعى لازم دارد. هر چه كه طالب علم به پارسايى نزديكتر باشد، تجانس و تسانخ بيشترى با علم پيدا مىكند و علم را بيشتر مىپسندد، بيشتر جذب مىكند، بيشتر قدر و مغتنم مىشمارد. اين، آن اخلاق علمى و تحقيقى است كه در كشور ما بايد به وجود بيايد. «٣» فضايل اخلاقى در پژوهش برخى از فضيلتهاى اخلاقى در پژوهش عبارتند از ١. شهامت در پژوهش پژوهشگر نبايد از انجام پژوهشهاى بزرگ، به دليل ترس از ناتوانى يا ترس از مشكلات