اخلاق پزشكى - یوسفیان، نعمت الله - الصفحة ٣٤

وَانَّما انْتُمْ اخْوانٌ عَلى‌ دينِ اللَّهِ، ما فَرَّقَ بَيْنَكُمْ الّا خُبْثُ السَّرائِرِ، وَسُوءُ الضَّمائِرِ «١» شما برادران دينى يكديگريد و چيزى جز زشتى درون و سوء نيت شما را از هم پراكنده نمى‌سازد.
٤. همكارى: درمان بيماران، همكارى پزشك و پرستار و ديگر دست‌اندركاران مراكز درمانى را مى‌طلبد. اگر در محيط درمانى فضايى دوستانه حاكم باشد، بدون ترديد بر همكارى توأم با محبت آنان تأثير خواهد گذاشت. امام على (ع) مى‌فرمايد:
اذا نَبَتَ الْوُدُّ وَجَبَ التَّرافُدُ وَالتَّعاضُدُ «٢» هرگاه [بذر] دوستى روييد، كمك به يكديگر و پشتيبانى از يكديگر واجب مى‌شود.
٥. پرهيز از آفتهاى اخلاقى: پزشك بايد در روابط خود با همكارانش از آفتهاى اخلاقى اجتناب ورزد. برخى از مهم‌ترين اين آفتها عبارتند از:
الف. حسد: يكى از بزرگ‌ترين رذايل اخلاقى، حسادت است كه دين و دنياى آدمى را تباه مى‌سازد و جسم و جان او را به رنج مى‌افكند. اين بيمارى روحى ريشه بسيارى از جنايتها، زشتيها و گناهان است. امام صادق (ع) پيروانش را از اين آفت اخلاقى برحذر مى‌دارد:
اتَّقُوا اللَّهَ وَلا يَحْسُدُ بَعْضُكُم بَعْضاً «٣» از خدا بترسيد و بر يكديگر حسد نورزيد.
نيز مى‌فرمايد:
آفَةُ الدّينِ الْحَسَدُ وَالْعُجْبُ وَالْفَخْرُ «٤» حسادت، خودبينى و فخرفروشى، آفت دين است.
پزشك مؤمن با مشاهده پيشرفت ديگر پزشكان و همكاران غبطه مى‌خورد، ولى هرگز حسد نمى‌ورزد و زوال نعمت آنان را از خدايش نمى‌خواهد. امام صادق (ع) مى‌فرمايد:
همانا مؤمن، غبطه مى‌خورد و حسد نمى‌ورزد، «٥» ولى منافق حسد مى‌ورزد و غبطه‌