اخلاق پزشكى - یوسفیان، نعمت الله - الصفحة ١٤

پزشكِ برخوردار از وجدان و فطرت سليم، بهترين اخلاق و رفتار را در طبابت، پيشه خود مى‌سازد و بر ارزش و اهميت كارش در پيشگاه الهى مى‌افزايد. هر چه فطرت سالم‌تر باشد و در اثر غفلت و غبار معصيت رو به خمول نرفته باشد، در نحوه عملكرد اخلاقى جامعه پزشكى و تعامل شايسته آنان با بيماران و همراهان آنان با يكديگر تأثيرگذارتر خواهد بود.
٣. كرامت انسان‌ مبناى ديگر اخلاق پزشكى، اصل كرامت انسان است. از ديدگاه اسلام، انسان از كرامت و شرافت ذاتى برخوردار است. قرآن كريم مى‌فرمايد:
وَلَقَد كَرَّمنا بَنى آدَم ... (اسراء: ٧٠)
ما فرزندان آدم را كرامت بخشيديم.
مرحوم علامه طباطبايى مى‌فرمايد:
مراد آيه، بيان حال جنس بشر است و مقصود از تكريم، اختصاص دادن به عنايت و شرافت دادن به خصوصيتى است كه در ديگران نباشد. «١» اخلاق پزشكى ١٩ ٣. عبادت شمردن پزشكى ص : ١٩ پزشكان مؤمن و متعهد از كرامت برخوردارند و خويشتن را گرامى و عزيز مى‌دارند، چنان‌كه اميرمؤمنان (ع) فرمود:
الْكَريم مَنْ تَجَنَّبَ الْمحارِمَ وَتَنَزَّهَ عَنِ الْعُيُوب «٢» انسان كريم كسى است كه از حرامها دورى گزيند و از عيبها [رذايل و اخلاق نكوهيده‌] پاك باشد.
پزشكان در معاشرت و تعامل با مردم، اخلاق و رفتارى كريمانه در پيش مى‌گيرند. آنان با توجه به ارزش و شايستگى انسان، اخلاق و رفتار كريمانه را دَيْنى بر عهده خويشتن مى‌شمارند كه به طور حتم بايد ادايش كنند، چنان‌كه حضرت على (ع) فرمود:
الْكَريمُ يَرى‌ مَكارِمَ افْعالِهِ دَيْناً عَلَيْهِ يَقْضيهِ «٣» شخص كريم، كارهاى نيكوى خود را بدهى‌اى بر خويش مى‌بيند كه بايد قضايش كند.