فصل دوم: معارفى از سوره انعام‌ سوره انعام، ششمين سوره قرآن كريم و داراى ١٦٥ آيه است. بنابر نقل مفسران تمامى آن يكجا در مكه نازل شده و هماهنگى و سياق آيات نيز حاكى از اين امر است. «١» علت نامگذارى اين سوره به «انعام» آن است كه در آيات ١٣٦- ١٤٤ اين سوره به بخشى از عقايد و سنن عرب جاهلى نسبت به چهارپايان، اشاره شده است.
غرض اين سوره، اثبات توحيد است. مى‌خواهد ثابت كند كه انسان خالقى دارد كه پروردگار عالميان است. ابتداى هر چيزى از او و بازگشت هر چيز به‌سوى اوست.
به‌منظور ارشاد بندگان، پيامبران انذار كننده و بشارت دهنده را فرستاده است. آيات اين سوره بيشتر به‌صورت استدلال عليه منكران توحيد و نبوت و معاد است. «٢» فشرده مطالب سوره‌ با توجه به اينكه سوره انعام در مكه نازل شده، بيشتر بحث آن پيرامون مسائل اعتقادى است و توحيد، خالقيت و مدبّريت حق را با آوردن نمونه‌هاى فراوان، بيان فرموده و مشركان را به توحيد دعوت كرده است. تأكيد اين سوره روى مسأله يگانه‌پرستى و مبارزه با شرك و بت‌پرستى است به‌طورى كه روى سخن بسيارى از آيات با مشركان و بت‌پرستان است و به همين مناسبت گاهى رشته بحث به اعمال، كردار و بدعتهاى مشركان مى‌كشد. «٣»