معارف قرآن(ج2) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٦٥

فاقد موقعيتهاى ممتاز اجتماعى بر گرد آنان حلقه زده‌اند، ايمان خود به پيامبران را مشروط به كناره‌گيرى از آن پيروان و طرد آنان مى‌ساختند.
معيار سنجش‌ بيشتر محرومان جز به انگيزه دست‌يابى به رضاى حق، ايمان نمى‌آورند. خداوند پيامبرش را هشدار مى‌دهد كه مبادا براى جلب رضايت تعدادى مرفّهِ خودخواهِ بى‌درد و جذب آنان به اسلام، محرومان مؤمن را از خود براند كه طرد آنان ظلم است، زيرا در جامعه اسلامى معيار و ميزان شخصيت افراد، ايمان، تقوا، عمل صالح، جهاد و فداكارى آنهاست نه ثروت، موقعيت اجتماعى، حسب و نسب و امثال آن.
ملاطفت با مؤمنان و تشويق به توبه‌ «وَ اذا جاءَكَ الَّذينَ يُؤْمِنُونَ باياتِنا فَقُلْ سَلامٌ عَلَيْكُمْ كَتَبَ رَبُّكُمْ عَلى‌ نَفْسِهِ الرَّحْمَةَ انَّهُ مَنْ عَمِلَ مِنْكُمْ سُوءاً بِجَهالَةٍ ثُمَّ تابَ مِنْ بَعْدِهِ وَ اصْلَحَ فَانَّهُ غَفُورٌ رَحيمٌ» (انعام، آيه ٥٤)
چون ايمان آورندگان به آيات ما نزد تو آمدند، بگو: سلام بر شما، پروردگار شما بر خويش رحمت را واجب كرده، هان! هركس از شما كه از روى نادانى كار بدى كند، آن‌گاه توبه نمايد و نيكوكار شود، (بداند كه) خدا آمرزنده و مهربان است.
دميدن روح اميد در اين آيه، بر اين نكته تأكيد شده كه ايمان اين مؤمنان، يكسان نيست. همه آنها به مرتبه‌اى از ايمان نرسيده‌اند كه از لغزش و گناه درامان باشند و چه‌بسا خطايى از آنان سر زند.
بايد توجه داشت كه فلسفه آفرينش انسان، تعالى و تكامل او از طريق معرفت حق و عبوديت است و مسير تكامل هم بتدريج طى مى‌شود نه دفعى و ناگهانى. انسان در اين مسير، گاهى تند حركت مى‌كند و گاهى كند و حتى گاه به عقب برمى‌گردد.
خداوند از پيامبر و بندگان صالح خود كه در مقام رهبرى و امامت قرار مى‌گيرند،