معارف قرآن(ج2) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٦٤

امام على عليه السلام مى‌فرمايد:
«يَابْنَ ادَمَ اذا رَأَيْتَ رَبَّكَ سُبْحانَهُ يُتابِعُ عَلَيْكَ نِعَمَهُ وَ أَنْتَ تَعْصيهِ فَاحْذَرْهُ» «١» اى فرزندآدم، هنگامى كه ببينى خداوند، پى در پى به تو نعمت مى‌بخشد، درحالى‌كه تو نافرمانىِ او مى‌كنى، پس از (عذاب) خدا بر حذر باش (و بترس كه مبادا به استدراج گرفتار شده باشى).
مؤمنان را به بهانه‌هاى پوچ، طرد نكنيد «وَ لا تَطْرُدِ الَّذينَ يَدْعُونَ رَبَّهُمْ بِالْغَدوةِ وَالْعَشِىِّ يُريدُونَ وَجْهَهُ ما عَلَيْكَ مِنْ حِسابِهِمْ مِنْ شَىْ‌ءٍ وَ ما مِنْ حِسابِكَ عَلَيْهِمْ مِنْ شَىْ‌ءٍ فَتَطْرُدَهُمْ فَتَكُونَ مِنَ الظَّالِمينَ» (انعام، آيه ٥٢)
كسانى را كه هر بامداد و شامگاه، پروردگار خويش را مى‌خوانند و خواستار خشنودى اويند، طرد مكن، نه چيزى از حساب آنها بر عهده توست و نه چيزى از حساب تو برعهده ايشان.
اگر آنها را طرد كنى، در زمره ستمكاران درآيى.
خود بزرگ‌بينى دنياداران‌ كسانى كه از موقعيت اقتصادى و اجتماعى چشمگيرى برخوردار باشند، اگر نور توحيد در قلبشان نتابيده و فقر ذاتى خود را نيافته‌باشند، احساس بزرگى و برترى مى‌كنند و خود را يك سر و گردن از ديگران بالاتر مى‌بينند و توقّع دارند كه مستضعفان تابع آنها باشند و بر اين احساس بى‌اساس آنان صحّه بگذارند. دل چنين افرادى، آمادگى پذيرش نور الهى را از دست داده، زيرا گرايشهاى مادى، گوش و چشم دلشان را كر و كور كرده است.
از سوى ديگر، فقيران چون هنوز ماديت و علاقه به مال و هوسهاى مادى فطرتشان را آلوده نكرده است، بآسانى، تسليم حق مى‌شوند. به گواهى تاريخ، بيشتر پيروان پيامبران، پابرهنه‌ها و اقشار كم‌درآمد بوده‌اند. تاريخ نهضتهاى پيامبران گوياى اين واقعيت است كه چون مستكبران به اطرافيان پيامبران مى‌نگريستند و مى‌ديدند كه مردمان كم درآمد و