معارف قرآن(ج2) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٧٩
ديگر دستورات اين آيات است كه در فرصتهاى ديگر به توضيح و تبيين آنها مىپردازيم.
اخلاص در عبادت «قُلْ إِنَّ صَلاتى وَ نُسُكى وَ مَحْياىَ وَ مَماتى لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمينَ لا شَريكَ لَهُ وَ بِذلِكَ امِرْتُ وَ انَا اوَّلُ الْمُسْلِمينَ» (انعام، آيات ١٦٣- ١٦٢)
بگو نمازم و تمام عباداتم و زندگى و مرگم براى خدا پروردگار جهانيان است، او را شريكى نيست و به همين مأمور شدهام و من نخستين مسلمانم.
نماز، در پيشاپيش عبادات از سياق آيه برمىآيد كه نماز، در بين عبادات اسلامى ارزش و اهميّت خاصّى دارد، زيرا كه نُسُك بهمعناى عموم عبادتهاست؛ وقتى كه پيامبر مىگويد تمام عبادتهاى من از آنِ خداست، اين جمله، شامل نماز هم مىشود، ولى با اين وصف، نماز كه يكى از عبادات است بطور خاص، در اوّل آيه آمده است. اين خود، نشان مىدهد كه نماز در ميان عبادات در درجه اوّل اهميت قرار دارد.
خالصسازى عمل در اين آيه شريف، پيامبر صلى الله عليه و آله پس از اعلام اخلاصش در عبادات و ساير اعمال مىفرمايد: «من بدين اخلاص مأمور شدهام». اين مأموريت مختص پيامبر نيست بلكه همه بندگان بدان مأمور شدهاند و پيامبر در حد اعلا به اين وظيفه قيام كرده است و ما نيز بايد به آن بزرگوار اقتدا كنيم.
«خدايا از تو مىخواهم كه اوقات شب و روزم را به ياد خودت آباد گردانى و مرا پيوسته به خدمت خويش گمارى و عملهايم را بپذيرى تا اين كه كردار و گفتار من همگى ورد واحد شوند.» «١» الف- قبولى اعمال؛ رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود:
هرگاه عملى انجام دادى آن را خالص براى خدا به جاى آور، زيرا خداوند از بندگانش جز