معارف قرآن(ج2) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٥٩
چون به كشتى نشستند، خدا را با اخلاص در دين خواندند و چون نجاتشان داد و به خشكى آورد، شرك آوردند. «١» ولى به هنگام مرگ و قيامت ديگر اين درخواستها اجابت نمىشود و آنان بايد به كيفر ظلم و ستم خويش گرفتار آيند.
ماهيت زندگى دنيا «وَ مَا الْحَيوةُ الدُّنْيا الَّا لَعِبٌ وَ لَهْوٌ وَلَلدَّارُ الْاخِرَةُ خَيْرٌ لِلَّذينَ يَتَّقُونَ افَلا تَعْقِلُونَ» «٢» زندگى دنيا جز بازى و سرگرمى نيست و خانه آخرت براى كسانى كه تقوا مىورزند بهتر است. آيا نمىانديشيد؟
بازى يا كسب؟
به زندگى دنيا از دو زاويه مىتوان نگاه كرد. گاهى انسان بينش الهى پيدا كرده و دنيا و آخرت و رابطه بين آن دو را بررسى كرده و دنيا را مقدمه، مزرعه و تجارتخانهاى مىيابد كه بايد در آن خير و خوبى كشت كند و با عرضه اعمال صالح و عقايد پاك و اخلاق عالى، سعادت و فلاح كسب نمايد. قرآن وقتى مىخواهد از اين زاويه دنيا را معرفى كند، مىفرمايد:
«انَّما هذِهِ الدُّنْيا مَتاعٌ» «٣» اين زندگى دنيا فقط متاع و كالا است.
«متاع» يعنى كالايى كه نبايد به خود آن دل بست و در نگهدارى و حفظ آن كوشيد بلكه بايد آن را به بازار برد و عرضه كرد و بهوسيله آن شىء مطلوب را خريد. «٤» رواياتى كه دنيا را «مزرعه آخرت»، «تجارتخانه اولياى خدا» و ... معرفى كردهاند، از همين زاويه به دنيا نگريستهاند.
زاويه دوم آن است كه دنيا را بالذّات و بالاصالة مورد توجه قرار دهيم و مطلوب بودن