معارف قرآن(ج2) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٣٨

است، جاى دوستى خدا و پيامبر باشد و انسان نيز يك قلب بيش ندارد.
«وَ ما جَعَلَ اللَّهُ لِرَجُلٍ مِنْ قَلْبَيْنِ فى‌ جَوْفِهِ» «١» خداوند براى يك انسان، دو قلب در درونش قرار نداده است.
خداوند در آيه ديگرى مى‌فرمايد:
«وَ مَنْ يَتَوَلَّهُمْ مِنْكُمْ فَإِنَّهُ مِنْهُمْ» «٢» هر كس از شما، آنان را دوست بدارد، خودش نيز از آنان است.
اين آيه شريفه در مقام بيان اين مطلب است كه دين خدا از اين‌گونه مردم نيرنگ باز، بى‌نياز است، براى اينكه مردمى كه از ترس از دست دادن منافع مادى، خود را در ورطه مخالفت با خدا مى‌اندازند و با يهود و نصارا دوستى مى‌كنند، در مسيرى قرار دارند كه آرام آرام نفاق در دلهايشان رخنه مى‌كند. آنان جماعتى بيمار دلند و باكى ندارند كه با از دست دادن دين، دنيا را به دست آورند و عزّت كاذب و مقامهاى زودگذر دنيوى در نزد كفار را بر عزّت حقيقى كه تنها در نزد خدا و رسول است، ترجيح مى‌دهند. «٣» قوم محبوب خدا اين آيه شريفه، در حقيقت يك پيشگويى غيبى است و مى‌گويد: خداى سبحان در مقابل رنگارنگى و دو چهرگى اين مردم سست ايمان و صدمه‌هايى كه دين از ناحيه آنان خورده و در ازاى اينكه اينان محبت غير خدا را بر محبت خدا ترجيح داده، عزّت را از غير خدا طلب كرده، امر جهاد را سست شمرده، سهل‌انگارى كرده و از ملامتها ترسيده‌اند، بزودى قومى را خواهد آورد كه داراى ويژگيهاى زير هستند:
الف- به خدا عشق مى‌ورزند و جز به خشنودى او نمى‌انديشند و خداوند نيز آنان را دوست دارد.
ب- در برابر مؤمنان، فروتن و خاضع و در برابر كافران، سرسخت و پرقدرتند.