معارف قرآن(ج2) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٥٧
ايجاد كند كه او را از هر گناهى باز دارد. شايسته است كه هر مسلمانى به اين آيات گوش دل بسپارد و چشم دل را بهسوى جهنم و شدّت عذاب آن بگشايد تا بيم از عذاب، در دل او ايجاد شود و اين بيم مانع از شهوتطلبى، دنياپرستى، گناه و شيطانپرستى شود و او را به انجام اعمال صالح وادارد.
پشيمانى بىحاصل در قيامت «وَ لَوْ تَرى اذْ وُقِفُوا عَلَى النَّارِ فَقالُوا يا لَيْتَنا نُرَدُّ وَ لا نُكَذِّبَ باياتِ رَبِّنا وَ نَكُونَ مِنَ الْمُؤْمِنينَ» (انعام، آيه ٢٧)
اگر (حال آنها را) ببينى هنگامى كه در برابر آتش ايستادهاند و مىگويند اى كاش (بار ديگر به دنيا) بازمىگشتيم و آيات پروردگارمان را تكذيب نمىكرديم و از مؤمنان مىشديم! اظهار پشيمانى كفّار و گناهكاران تا زمانى كه نتيجه افكار و اعمال زشت خويش را نديدهاند، با غرور بر روش غلط خويش پاى مىفشرند و به پيروى هوا و هوس و شهوت خويش، هر حرف حقّى را ردّ مىكنند و هر فرياد نصيحت و هدايتى را ناشنيده مىانگارند، امّا همين كه عذاب الهى را مشاهده كرده و خود را غريق خشم خدا ديدند، فرياد ندامتشان به آسمان بلند مىشود، قرآن شريف، ندامت كفّار و گناهكاران را در موارد مختلف، ذكر فرموده است:
الف- هنگام مشاهده خطر و عذاب دنيوى وقتى كه در كشتى هستند و بادى موافق به حركتشان درمىآورد، شادمانند، چون طوفان فرا مىرسد و موج از هر سو آنها را احاطه مىكند، چنانكه خود را در محاصره ببينند و احساس كنند كه مرگ ممكن است هر لحظه فرا برسد، خدا را از روى اخلاص بخوانند كه اگر ما را از اين خطر نجات دهى از سپاسگزاران خواهيم بود، چون خدا آنها را از خطرات نجات دهد دوباره به تجاوز و سركشى بپردازند. «١»