معارف قرآن(ج2) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٥٤

آسمان و زمين را در اختيار آنان قرار دهد.
قرآن شريف، اين سنّت الهى را چنين بيان مى‌فرمايد:
«وَ لَوْ أَنَّ اهْلَ الْقُرى‌ امَنُوا وَاتَّقَوْا لَفَتَحْنا عَلَيْهِمْ بَرَكاتٍ مِنَ السَّماءِ وَالْارْضِ وَ لكِنْ كَذَّبُوا فَاخَذْناهُمْ بِما كانُوا يَكْسِبُونَ» «١» اگر اهالى قريه‌ها (اقوام) ايمان مى‌آوردند و تقوا پيشه مى‌كردند، بركاتى از آسمان و زمين به رويشان مى‌گشوديم و لكن (آيات الهى را) تكذيب كردند، در نتيجه آنان را به كيفر اعمالشان مجازات كرديم.
اثر تكوينى ايمان و كارهاى نيك افراد يك امت، در جهان طبيعت، منشأ خيرات فراوانى است. در روايتى از امام موسى بن جعفر عليه السلام در تفسير آيه شريفه «يُحْيِى الْارْضَ بَعْدَ مَوْتِها» (زمين را بعد از مرگش زنده مى‌كند) آمده:
زنده كردن به باران منظور نيست بلكه (منظور اين است كه) خداوند مردانى را برمى‌انگيزد كه عدل را زنده مى‌كنند و بر پا مى‌دارند و به زنده شدن عدل، زمين زنده مى‌شود. به تحقيق كه اقامه حدّ در جامعه، سودمندتر است براى زمين از چهل صبح باران باريدن. «٢» تمكّن مالى وسيله آزمايش‌ ثروت، قدرت و حكومت اگر همراه با بندگى و ياد و ذكر خدا نباشد، عامل غفلت و گناه و موجب سقوط است. هر ملّت مقتدرى‌كه عمل به احكام الهى را ترك كند و به ظلم و طغيان رو آورد، اسباب هلاكت خويش را به دست خود فراهم آورده است.
همه بايد بدانيم كه تمكّن مالى و اقتدار، يكى از بخششهاى الهى است كه به ما ارزانى شده است تا معلوم شود كه شكر نعمت و بندگى به جا مى‌آوريم يا كفر مى‌ورزيم و سركشى مى‌كنيم، كه در صورت اوّل، خداوند بر نعمت ما خواهد افزود و در صورت دوّم، عذاب سخت خداوند ما را فرا خواهد گرفت. حضرت سليمان، پيامبر بلند مرتبه الهى، بهترين الگو و نمونه براى ثروتمندان و قدرتمندان است. او از خداوند تقاضاى‌