معارف قرآن(ج2) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٩٧
مىپوشاندند. مردان آنان در روز و زنانشان در شب به طواف خانه مىرفتند و معتقد بودند كه نبايد با لباسى كه در آن گناه شده، طواف خانه كرد و به مسجد داخل شد و خارج شدن از لباس را به هنگام طواف، نماد و تفأّلى براى خارج شدن از گناهان و پاك و بىپيرايه گشتن مىدانستند.
دوم اينكه در طول مدت احرام از خوردن غذاهاى خوب و لذيذ خوددارى مىكردند و اندكى طعام بخور و نمير اكتفا مىنمودند و اين اعمال را تعظيم خانه مىشمردند. «١» خداوند در اين آيه شريفه اين عادات جاهلى را مردود شمرد و دستور داد در هنگام وارد شدن به مساجد براى نماز يا طواف خانه خدا، هم با پوشيدن لباس عورت خود را بپوشانند و هم به زينتهاى ديگر اعم از زينتهاى مادى مانند لباس فاخر، عطر زدن، شانهكردن مو و زينتهاى معنوى مانند ايمان، تقوا و حضور قلب آراسته گردند و هم زينتهاى خارجى مانند اموال و اولاد را باخود همراه ببرند. تا از اموال درجهت رفع حوائج ديگران بهره گيرند و فرزندان را با نماز و عبادت آشنا و مأنوس سازند و هم در ايام حج و ديگر ايام از خوردنيها و آشاميدنيها و ديگر نعمتهاى خدا به اقتصاد و ميانهروى بهره گيرند.
چند نكته اول- با توجه به آنچه گذشت، معلوم شد كه آراستگى، نظافت و استفاده صحيح از زينتهاى دنيا كارى پسنديده و شايسته است. متأسفانه هميشه كجفهمانى هستند كه زهد و بىاعتنايى به دنيا را به ترك زينتهاى دنيا و ژندهپوشى و ... تفسير مىكنند و استفاده از زينتهاى دنيوى را كارى ناپسند و دور از شأن مؤمنان مىپندارند درحالىكه زهد بهمعناى دلبستگى و تعلق نداشتن به دنيا و نعمتهاى زودگذر و زوالپذير آن است نه استفاده نكردن از نعمتها و زينتهاى دنيا.
امام صادق عليه السلام فرمود: وقتى حضرت امير عليه السلام ابن عباس را براى احتجاج روانه كرد، او بهترين لباسش را پوشيد و با بهترين عطر خود را خوشبو كرد و بر بهترين مركبش سوار شد و بهسوى آنان رفت. خوارج چون او را مشاهده كردند به انكار گفتند: اى