معارف قرآن(ج2) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٧٣
خداى يگانه را دشنام دهند؛ در آن صورت، دعوت كننده، باعث هتك حرمت و جسارت به مقام كبريايى شده است.
خداوند در آيه شريفه مزبور تأكيد مىكند كه به مقدسات گمراهان و منحرفان ناسزا نگوييد و در دعوت، از طريق ادب و استدلال، خارج نشويد، چه اينكه دشنام اسلحه افراد بىمنطق است و كسى كه به اسلحه منطق و استدلال مسلّح است، هيچگاه به دشنامگويى متوسل نمىشود.
عناد و لجاج كافران در برابر حق «وَ لَوْ انَّنا نَزَّلْنا الَيْهِمُ الْمَلائِكَةَ وَ كَلَّمَهُمُ الْمَوْتى وَ حَشَرْنا عَلَيْهِمْ كُلَّ شَىْءٍ قُبُلًا ما كانُوا لِيُؤْمِنُوا الَّا انْ يَشاءَ اللَّهُ وَ لكِنَّ اكْثَرَهُمْ يَجْهَلُونَ» (انعام، آيه ١١١)
ولى اگر فرشتگان را به سوى آنان مىفرستاديم و مردگان با ايشان سخن مىگفتند و هر چيزى را دسته دسته نزد آنان گرد مىآورديم، باز هم ايمان نمىآوردند، مگر اينكه خدا بخواهد؛ ولكن بيشتر آنان نمىدانند.
هدف كفار از درخواست معجزه اين آيه، پاسخ به ادعاى كافرانى است كه مىگفتند اگر معجزه برايشان آورده شود، ايمان مىآورند. خداوند مىفرمايد: آنها دروغ مىگويند و به هيچ وجه ايمان نمىآورند، اگر چه معجزات بزرگ و مهمّى براى آنان آورده شود؛ مثلًا اگر ملائكه را به چشم آنان درآوريم و يا مردهها را برايشان زنده كنيم و آنان با مردههاى خود سخن بگويند و مردهها به صدق دعوت پيامبران شهادت دهند و يا تمام موجودات را طايفه طايفه جمع نموده و يا مواجه با آنان گردانيم باز ايشان ايمان نمىآورند زيرا كه درخواست معجزه از سوى آنان براى اطمينان يافتن نسبت به صداقت پيامبران و ايمان آوردن نيست، بلكه به گمان خود مىخواهند با مطرح ساختن اين درخواستها و معجزات عجيب و غريب، افكار مؤمنان را متزلزل و نظر حق جويان را مشوش و در آنها ترديد و دودلى ايجاد كنند و به همين جهت اگر اين معجزات به دست پيامبر هم جارى شود، توجيه مىكنند و ادعا مىنمايند كه اين واقعيت ندارد و پيامبر جادو كرده است.