معارف قرآن(ج2) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٧٢
اگر انسان بادقت بهجهان آفرينش بنگرد، دلايل فراوان و آيات و نشانههاى بىشمارى بر وحدانيت و عظمت حق تعالى خواهد يافت كه نور ايمان را بر قلب او مىتاباند.
پيامبر راهنماست خداوند پيامبران را فرستاد تا بشر را در شناخت راه صحيح كمك كنند و اشتباهات، خطاها و لغزشهاى فكرى او را جبران نمايند. اراده خداوند بر اين قرار گرفته است كه انسانها به اختيار خود، راه هدايت را انتخاب كنند و پيامبران نيز فقط راهنما، بيان كننده و هدايتگرند و وظيفه ندارند كه افراد را علىرغم ميل و ارادهشان از سقوط در دره هولناك كفر، شرك و گناه حفظ كنند.
ناسزاگويى به مقدّسات كفّار «وَ لا تَسُبُّوا الَّذينَ يَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ فَيَسُبُّوا اللَّهَ عَدْواً بِغَيْرِ عِلْمٍ كَذلِكَ زَيَّنَّا لِكُلِّ امَّةٍ عَمَلَهُمْ ثُمَّ الى رَبِّهِمْ مَرْجِعُهُمْ فَيُنَبِّئُهُمْ بِما كانُوا يَعْمَلُونَ» (انعام، آيه ١٠٨)
(معبود) كسانىرا كه غير خدا را مىخوانند دشنام ندهيدكه (درنتيجه اين عمل شما) آنها (نيز) از روى ظلم و جهل خدا را دشنام مىدهند. اين چنين براى هر امتى عملشان را زينت داديم، سپس بازگشت آنها بسوى پروردگارشان است و آنها را از آنچه عمل مىكردند آگاه مىسازد.
دعوت ناصحيح انسان بطور فطرى از حريم مقدسات خود دفاع مىكند و با كسانى كه به حريم مقدّساتش تجاوز كنند، به مقابله برمىخيزد و نمىگذارد تقدّس آنها خدشهدار شود.
از طرف ديگر بعضى از افراد براى دعوت مشركان و كافران و منحرفان به راه راست، گاهى از طريق ادب و اعتدال خارج مىشوند و وقتى استدلال و برهان را كارآ نمىيابند، سعى مىكنند با دشنام دادن و مسخره كردنِ معبودهاى آنان، آنها را نسبت به معتقداتشان دلسرد كنند، و حال آنكه اين روش غير صحيح، آنها را به موضع تعصّب مىكشاند و علاوه بر اينكه پافشارى جاهلانه آنان بيشتر مىشود، ممكن است آنها هم جسور شده و