معارف قرآن(ج2) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٦٠
ذات آن را بسنجيم. در اين صورت آن را جز بازى و مشغول كننده نمىيابيم. وقتى از اين زاويه بنگريم، دنيا «لعب» است يعنى داراى مقصد و غايت حقيقى و واقعى نيست.
«لعب» عملى است كه براى رسيدن به يك مقصد خيالى و خالى از واقعيت انجام گيرد و زندگى دنيا بدون غايت آخرت و با غايات دنيايى جز «لعب» نيست زيرا غايات دنيوى سراب و بدون واقعيت هستند. انسانهاى دنيايى همچون كودكان به بازى مشغولند فقط اسباب بازيها فرق كرده و يا بزرگتر شده است.
همين دنيا «لهو» هم هست چون شخص را به خود مشغول كرده و از غايت حقيقى و واقعى كه جهان آخرت است، باز مىدارد.
آخرت، حياتبرتر آخرت، حيات برترى است كه با دنيا قابل مقايسه نيست، چرا كه در اينجا دامنه لذتها محدود است و در برابر روح بلندپرواز و نامحدودگراى انسان نمىتواند، براى مدّت طولانى، ارزش خود را حفظ كند. در اينجا پرداختن به لذّتى آدمى را از لذّتهاى ديگر باز مىدارد و خواستههاى ديگر انسان ناكام مىماند. همچنين لذّتهاى اين جهان، همراه با رنجها و ناراحتيها است؛ چنانكه لذّت خوردن با سنگينى و خستگى توأم است.
درحالىكه بنا به تعاليم قرآنى در بهشت (حيات آخرت) هر نعمتى با هر كيفيّتى كه شخص بخواهد فراهم است و هيچ محدوديتى در برخوردارى از آنها نيست و به فرموده قرآن، سايه درختان آن همانند ميوههاى آن دائمى و هميشگى است، «١» سايه درختانش نزديك و چيدن ميوههاى آن آسان، نه گرما در آن باشد و نه سرما، «٢» هر آنچه بخواهند در آن وجود دارد و هر آنچه چشمها از ديدنش لذّت برد، «٣» آبهاى آن هيچگاه گنديده نمىشود و نهرهايى از شير كه هرگز طعمش تغيير نمىكند، «٤» شراب ناب دست نخورده، «٥» دلها از كينه و دشمنى، خالى و جز صفا و پاكى و برادرى در ميان آنها حكومت نمىكند و