معارف قرآن(ج2) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٣٤

كسانى كه از عصمت برخوردارند، على‌رغم توانايى برانجام گناه، مرتكب آن نمى‌شوند و يكى از عوامل مصونيت آنان، تذكرات و هشدارهاى الهى است.
وجه دوم اين‌گونه هشدارها، تشديد خطاب نسبت به پيروان است. وقتى مطلبى داراى اهميت زياد باشد، خداوند امر و نهى مربوط به آن را به‌طور مستقيم متوجه شخص پيامبر مى‌كند و با اينكه پيامبر در بالاترين درجه عبوديت و بندگى است و هرگز مخالف خواست خدا عمل نمى‌كند، شخص ايشان را به رعايت آن مهم مأمور مى‌سازد تا ديگران حساب خويش را بكنند و در رعايت آن دستورات كمال سعى و كوشش را به خرج دهند.
گرايش به بيگانگان‌ «يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا لا تَتَّخِذُوا الْيَهُودَ وَالنَّصارى‌ أَوْلِياءَ بَعْضُهُمْ أَوْلِياءُ بَعْضٍ وَ مَنْ يَتَوَلَّهُمْ مِنْكُمْ فَإِنَّهُ مِنْهُمْ إِنَّ اللَّهَ لا يَهْدِى الْقَوْمَ الظَّالِمينَ فَتَرَى الَّذينَ فى‌ قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ يُسارِعُونَ فيهِمْ يَقُولُونَ نَخْشى‌ أَنْ تُصيبَنا دائِرَةٌ فَعَسَى اللَّهُ أَنْ يَأْتِىَ بِالْفَتْحِ أَوْ أَمْرٍ مِنْ عِنْدِهِ فَيُصْبِحُوا عَلى‌ ما أَسَرُّوا فى‌ أَنْفُسِهِمْ نادِمينَ» (مائده، آيات ٥١- ٥٢)
اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد! يهوديان و مسيحيان را دوست و هم‌پيمان نگيريد؛ برخى از آنان، دوست و هم‌پيمان بعض ديگرند. هر كس از شما ولايت آنان را بپذيرد (و هم‌پيمانشان گردد،) از آنان به شمار مى‌رود؛ خداوند، جمعيت ستمكار را هدايت نمى‌كند. پس آنان را كه در دلهايشان مرض است، مى‌بينى كه در دوستى و هم‌پيمانى با آنها (يهود و نصارا) بر يكديگر پيشى مى‌گيرند (و در توجيه عملكرد خود) مى‌گويند: مى‌ترسيم حادثه‌اى براى ما پيش آيد (و ما به كمك يهوديان و مسيحيان، نيازمند شويم). اميد است خداوند (براى مسلمانان) پيروزى يا امرى از جانب خود (پيروزى نهايى اسلام بر دشمنان) پيش آورد تا آنان (كه با كفار هم‌پيمان گشتند) از آنچه در دل، پنهان ساختند، پشيمان گردند.