معارف قرآن(ج2) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٢٣
بيان يك سنّت الهى ظاهر آيه «فَلَمَّا نَسُوا ما ذُكِّرُوا بِهِ أَنْجَيْنَا الَّذينَ يَنْهَوْنَ عَنِ السُّوءِ» بيانگر اين مطلب است كه از سه گروه (گناهكاران، سكوت كنندگان و ناهيان از منكر) تنها گروه سوم، از مجازات الهى مصون ماندند. و نيز آيه، دلالت دارد كه خداوند، ترك كنندگان نهى از منكر را بهخاطر سكوت و بىتفاوتى، شريك جرم آنان به شمارآورده است و اين يك سنت الهى است كه چنانچه انسان قادر باشد با ظلم و ستم مبارزه كند- اگر چه با پند و اندرز يا مبارزه منفى و ترك معاشرت با آنان- ولى مبارزه نكند او نيز چون مجرمان به عذاب، مبتلا مىگردد.
سرور شهيدان، امام حسين عليه السلام با استناد به گفته اجداد بزرگوار خود، «١» بر اين سنت الهى تأكيد مىفرمود تا شايد مردم بىتفاوت در برابر مظالم حكومت جبار اموى، بر سر عقل آيند و احساس تكليف كرده، قيام كنند.
كيفر مسخ براى گناهكاران ممكن است سؤال شود آيا هر دو گروه، يك نوع عذاب ديدند؟ پاسخ اين است كه از آيه «فَلَمَّا عَتَوْا عَنْ ما نُهُوا عَنْهُ قُلْنا لَهُمْ كُونُوا قِرَدَةً خاسِئينَ» استفاده مىشود كه كيفر مسخ (تبديل شدن به ميمون) منحصر به گناهكاران بود.
كلاه شرعى يا كجراهه از سرگذشت اين قوم، معلوم مىشود كه خلافكارى آنها زير پوشش «حيله و كلاه شرعى» بوده است. مجازات شديد اين گروه، نشان مىدهد كه چهره واقعى گناه، با دگرگون ساختن ظاهر آن، دگرگون نمىشود.
آنها كه تصور مىكنند گناه را مىتوان با تغيير چهره ظاهرى، تبديل به يك عمل مجاز كرد، در حقيقت خود را مىفريبند. متأسفانه، اين كار در ميان بعضى از بىخبرانى كه خود