ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٧ - سلام بر بهار آفريده ها
بسيار بسيار اندك بود و گروه بيشتر آنان تنها هنگامى به وجود امام آخرين باور مىآوردند كه يا خود نظارهگر سيماى دلربايش مىشدند، يا از زبان كسانى كه صحبتشان براى آنها حجت بود، مىشنيدند كه آن حضرت (ع) را ديدهاند، يا حداقل كرامتى را مىديدند يا مىشنيدند كه آرامش و باور قلبى را در جانهايشان به وجود آورد. از اين رو امام حسن عسكرى (ع) اقدامات قابل توجهى را در زمان حيات خويش و نيز امام عصر- ارواحنا فداه- از اولين ساعات امامت انجام دادند.
امام عسكرى (ع) در اولين گام، حكيمه خاتون (س) را كه از بانوان بافضيلت و منزلت خاندان اهل بيت (ع) بود در شب ميلاد به منزل دعوت كردند تا شاهد ولادت باشد و براى تمام شنوندگان محرم دوره خود و خوانندگان و شنوندگان ديگر عصرها گزارش دهنده وقوع اين حادثه مهم و مبارك. سپس خبر تولد فرزند خويش را به بعضى از خواصّ شيعيان دادند. اين امر گاه از طريق نامه نگارى بود و گاه از اين طريق كه مبلغى پول به دست شايستگان شيعه رسانده مىشد كه با اين مبلغ براى پسر نورسم عقيقه كنيد و موضوع را به اطلاع خودىها برسانيد.
ماههاى بعد كه امام عصر (ع) بر زمين قدم مىگذاشت فرصت مناسبى بود تا چهره ايشان به شيعيان نمايانده شود. بعضى او را در كنار پدر بزرگوارش مىديدند و بعضى در نهايت ناباورى پاسخ سؤالات مشكل و شبهات پيچيده را به جاى امام عسكرى (ع) از فرزند سه- چهارسالهشان مىگرفتند. بعضى نيز شاهد خبر دادن او از غيب مىشدند. تمام اين موارد تنها براى خواصّ شيعيان اتفاق افتاد و لازم بود كه اعلامى عمومى و همگانى هم در اين باره اتفاق بيفتد.
نهم ربيع الاول سال ٢٦٠ هجرى سومين خاطرهاى را كه در ذهنها زنده مىسازد، اولين حضور امام عصر (ع) در ميان تمام مردم و در برابر ديدگان هر محرم و نامحرمى بود.
جعفر، عموى آن حضرت، مىخواست از پنهان بودن برادرزاده نهايت استفاده را ببرد. گمان او بر اين بود كه اين امام غايب نمىتواند خود را براى نامحرمان و دشمنان عيان كند. نماز دفن برادر بهترين فرصت براى بهرهبردارى بود؛ همه شيعيان جمع بودند. دشمنان و فرستادگان حكومت نيز آمده بودند. برخى هم براى تماشا در كنار بقيه قرار گرفته بودند. همگى كه مىدانستند باور شيعه بر اين است بر پيكر هر امام معصوم، تنها امام معصوم پس از او مىتواند نماز بخواند، مىخواستند بدانند اين امام تازه كيست؟ بسيارى از دوستان و دشمنان شنيده بودند كه امام دوازدهم فرزند امام يازدهم است اما تا آخرين لحظات عمر حسن بن على (ع) خبر رسمى و موثقى درباره تولد اين امام تازه به گوششان نخورده بود. برخى از سر كنجكاوى، بعضى براى عرض ارادت و عدهاى هم براى ترور آمده بودند. وقتى جعفر قدم پيش نهاد تا نماز دفن را بياغازد بهت همه را گرفت؛ زيرا او برادر امام قبل بود نه فرزند او و اساساً از جنسى بود كه هيچ تناسبى با جايگاه امامت نداشت. ميخواره عياش بىنماز را چه به امامت؟ ناگهان مردم در بهتشان مبهوت شدند و چون مجسمهاى برجاى ايستادند. كودك خردسالى از پشت پرده درآمد و آرام آرام تا جلوى جمعيت پيش رفت و عمو را كنار زد. بر جاى او ايستاد و بر او بانگ زد كه «اى عمو براى نماز بر پيكر پدر تنها منم كه شايستهام!» هر چند حاضران براى اولين بار بود كه او را مىديدند ولى يكدل و همراه، در كنار هم، بىاختيار به او اقتدا كردند و بر امام پيشين (ع) نماز گزاردند. و اين گونه بود كه حجت بر همگان تمام شد و جمعيت يكپارچه امام عصر خويش را مشاهده نمود.
حكومتىها در آن لحظه در خود اين اختيار را نمىديدند كه گمشدهشان را دستگير كنند. بعدها هم هرچه گشتند، او را نيافتند و بازهم ناتوانى خويش را در دستگيرى او تجربه كردند.
صدوقها، كلينىها و ديگر علماى بنام و كوشاى شيعه در روزها، ماهها و سالهاى بعد آنقدر گفتند و نوشتند و تلاش كردند كه تا پيش از پايان دوران غيبت صغرى، بازهم شيعيان اثنى عشرى يكپارچه و يكدل شدند و فرقههاى پوچ جانبى به همان هيچآبادى رفتند كه از آن آمده بودند.
\*\*\*
نهم ربيع الاول
رو به ياد آوردن آن است كه ما را امامى است حى، حاضر و ناظر. امامى كه در لحظات حساس حداكثر استفاده را براى دوستان و ضرر را براى دشمنان به ارمغان مىآورند. آرى نهم ربيع الاول روز شادى و معرفت است؛
- روز به يادآوردن بحرانهاى آخرالزّمانى است كه بى مدد و عنايت او از هيچيك از آنها رهايى نخواهيم جست. آرى نهم ربيع الاول روز توسل است؛
- روز به ياد آوردن كوتاهىهايى است كه در طول تاريخ به امامان خويش روا داشتهايم. آرى. شايد نهم ربيع الاول روز استغفار و توبه است.
- روز به يادآوردن عهدهايى است كه فراموش كردهايم. آرى نهم ربيع الاول روز تجديد عهد چندباره با امام زمان (ع) است. باشد كه اين بار پيمان نشكنيم؛
- روز عشق بازى و مهرورزى با امامى است كه هر لحظه از جام محبت او نوشيدهايم و لحظهاى بى او نزيستهام. آرى نهم ربيع الاول روز سپاس و شكر است به درگاه مهربان مهرآفرين؛
- روز عشق و انتظار، جنون و مستى، آمادگى و خلاصه هر انچه خوبى است. به اميد آنكه سال بعد به جاى آنكه ١١٧٠ مين سال غيبت را جشن بگيريم، پس از شركت در نماز باشكوه جماعت به امامت ايشان در مسجد كوفه اولين سال ظهور را به سرور سر بر سجده ساييم؛ انشاءالله.